czwartek, 19 stycznia 2017

Antek dobrał sobie łacinę. Francuska codzienność. Część 58.




 

Dzisiaj się dowiedzieliśmy… Antoni miał krótką lekcję zapoznawczą z językiem łacińskim i ambitnie postanowił dodać sobie ten przedmiot do szkolnego repertuaru. Łacina nie jest obiwązkowa, ale jest proponowana w niektórych szkołach.

Tak więc od przyszłego roku 3 godziny łaciny dodatkowo, oprócz tego wszystkiego co już jest.

I chyba tylko ja zadaję sobie pytanie o to jak da radę, będąc już w szklasie dwujęzycznej angielsko-niemieckiej i w szkole dla elit – jak się tę instytucję w Bordeaux nazywa. No, ale skoro chce.

Opinia pedagogów jest pozytywna, bo według nich może. Ma znakomite oceny po ciężkim okresie początkowym. Nie jest to już ta sama średnia co w podstawówce gdy przekraczał 19 punktów na 20 ale wciąż dosięga 18 na 20. Dzisiaj przyniósł kolejne dwa 20 na 20 z biologii czyli SVT i z historii.

Pogratulowaliśmy mu serdecznie.

 

I tyle, czasem ma 6 na 20, raz miał 0 na 20, ale często ma jednak bardzo dobre oceny.

Tak więc łacina panie i panowie… Ogrom pracy jak widać go nic a nic nie przeraża choć czasem narzeka. Teraz znów siedzi i pracuje choć ledwo wrócił ze szkoły, gdzie przebywał od 8 do 17… Będzie pewnie pracował do 19h30, po czym zje kolację, weźmie prysznic i będzie czytał Encyklopedię albo powieść historyczną, albo będzie pisał opowiadanie… czy bajkę…

 

Ma nowy telefon ale… gry i inne formy tracenia czasu na nim go nie interesują. Może to i lepiej?

środa, 18 stycznia 2017

Gdy twoje dziecko przyjaźni się z kimś, kto wymaga szczególnej ochrony… Francuska codzienność. Część 58.




 

Czyli z wnukiem kogoś bardzo, bardzo znanego… nie mogę wyjść z zaskoczenia. Dzisiaj rano dowiedziałam się, że osoba, z którą się przyjaźnię, od prawie dwuch lat, jest dzieckiem kogoś znanego. A, że przyjaźń naszą zawarliśmy poprzez dzieci, bo najpierw zaprzyjaźniły się dzieci to…

 

No właśnie niby nic, nic to dla mnie nie zmienia. Widujemy się zazwyczaj raz w tygodniu, razem jemy i pijemy, czasem razem pracujemy. Ich syn nocuje w moim domu bo jest przyjacielem Antka… Pisałam o tych ludziach wielokrotnie i zdjęcia ich syna są na moim blogu i fejsie. Oni nigdy nic nie mówili, że są… z takiej czy takiej rodziny, gdy ich kiedyś o to zapytałam skupili się na tej “niesławnej rodzinie” a o drugiej połówce po prostu w konwersacji zapomnieliśmy.

Tymczasem dziś rano dostalam telefon z biura ochrony państwa, bardzo miły zresztą, uprzedzający mnie o konieczności obecności pewnych osób w otoczeniu antkowego przyjaciela a tym samym Antka na pewnych manifestacjach publicznych.

Tak więc zdębiałam… wkurzyłam się na… że nic mi do tej pory nie powiedzieli, ba nie pisnęli nawet słówkiem… po czym pomyślałam, że rozumiem dlaczego…

 

Pierwsza z tych manifestacji z ochroną już w piątkowy wieczór.

 

Zadzowniłam do męża zaraz po tym telefonie bo na początku trudno mi było w coś takiego uwierzyć. Kawał jakiś? Idiota czy co?

 

Ale mąż mój posprawdzał pewne fakty… I jest to prawda.

 

Przy obiedzie dzisiejszym, w obecności Antoniego milczeliśmy. No bo co powiedzieć Antkowi? Czy w ogóle mu coś mówić? Czy ten przyjaciel sam mu powie? Czy dzwonić do nich i sprawę “wyjaśniać”? Naświetlić? Czy oni sobie życzą tego by Antek ten fakt znał???

 

Jak się sam zorientuje to co powiedzieć?  

Sama nie wiem. Pierwszy raz znalazłam się, znaleźliśmy się w takiej sytuacji… w ogóle to mi się nawet głupio zrobiło bo wiele razy byli u mnie w domu a mój dom taki skromniutki… wiele razy my byliśmy u nich. Teraz jestśemy zaproszeni do ich letniej rezydencji pod Pirenejami, więc jedziemy… w lutym… Kurde… niby nic a jednak problem!

 

I myślę sobie jeszcze też, że skoro ci przyjaciele zataili ten fakt to może nie chcą też by jeśli ktoś już tę prawdę zna rozpowiadał ją dalej a wiadomo jak to z sekretami u dzieci jest…

 

No nic… dzwonię do nich, niech się wypowiedzą…

poniedziałek, 16 stycznia 2017

Prezenty dla Antka i kilka jego aktualności. Francuska codzienność. Część 57.

Prezenty






Wczorajszym popołudniem, gdy Antek koncertował ze swoim chórem z jednej mieścinie pod Libourne, my, jego rodzice, udaliśmy się do naszych przyjaciół francusko-niemieckich czyli do Claudi i Erica na niedzielny podwieczorek.


Eric bardzo żałował, że Antosia z nami nie było bo hołubi go już od jakiegoś czasu… I tym razem o Antku nie zapomniał bo przygotował dla niego aż dwa prezenty.


 


Pierwszy z nich to druga część książki o broni i mundurach żołnierzy wszystkich czasów. To pozycja archiwalna, zakupiona zresztą w antykwariacie i tym cenniejsza, że znajduje się w niej dedykacja od autrów książki. To cały Eric, który uwielbia antykwariaty i zawsze coś w nich znajdzie, nie mówiąc o jego wcześniejszej dyplomatycznej karierze, z której pozwoził całkiem bogate zasoby dokumentów. Jednego z nich stałam się szczęśliwą posiadaczka nie tak dawno, ale pisałam już o tym.


 


Do książki dołączony był pakuneczek w białym papierze z nadrukiem “Old Town of Warsaw” bo z Warszawy właśnie Eric przywiózł mu ze Świąt, ołowianego żołnierzyka miniaturę księcia Józefa Poniatowskiego. Jak mnie poinformował podobno pałac księcia został odrestaurowany i otwarty dla publiczności niedawno. Ale, jak sam Eric stwierdził, oprócz wystawy dywanów, w pałacu sama francuszczyzna czyli wystrój empire… Jak pojadę to odwiedzę.


 


Antek był wniebowzięty, od razu chwycił za telefon i do Erica z podziękowaniami zadzownił.


 


Wszystkie momenty z nimi spędzone są zawsze tak ciepłe i tak udane, że… wczoraj opróżniliśmy ze trzy imbryki z herbatą, dwa talerze pierniczków z Monachium i kilka kieliszków nalewki. Cudownie było.


 


Tymczasem antkowa kolekcja antyków rośnie… w życiu nie miałam tylu historycznych przedmiotów co mój 11 letni syn! Historia nadal jest jego pasją. Z notacji 20 na 20 nie schodzi a powieści historyczne zjada w dwa, trzy wieczory… choć ostatnio “Joanny d’Arc” nie doczytał do końca bo się bał…


 


Antek jest dziecięciem szczęśliwym aczkolwiek bardzo zajętym. Radzi sobie z tym wszystkim jak może, czasem wpada w szał, czasem umiera z żalu bo to perfekcjonista albo z emocji bo wrażliwość ma na wierzchu. Pisze opowiadania ostatnio… ot taka nowa pasja miedzy szkołą, koncertami i sportowymi turniejami. Nadal nazywa mnie “wielbłądem” a swojego ojca “dzikiem”. Dziadek zyskał już latem miano “niedzwiedzia polarnego” a babcia “hipopotama”. Francuski dziadek jest “kogutem”  a babcia “kurą”.


Przytulasom nigdy z nim nie ma końca! Wieczorem doprowadza mnie to czasem do szału bo potrafi z 3-4 przyjść do naszej sypialni bo jeszcze całus, bo jeszcze taka modlitwa, a dobranoc…


Kolegów ma cały sztab w gimnazjum. Organizuje na przerwach turnieje sportowe gry w rabattue… I za kieszonkowe kupuje paczki cukierków by nagrodzić zwycięzców choć sam jest w większości przypadków zwycięzcą. Wciąż chce jeździć, zwiedzić, poznawać, chodzić do opery, na koncerty, do kina… nigdy nie ma dosyć i czasem myślę, że cierpi, jak jego matka, na jakąś bulimię poznawczą.


Siedzenie w domu? To nie dla niego! I w żadną pogodę!


 


Z niemieckiego stał się jednym z najlepszych uczniów w klasie. Z angielskiego radzi sobie świetnie i potrafi się w podstawowym stopniu dogadać z native speaker.


Jest zdrowy… I byle tak dalej i ma ogromne pokłady energii, dobroci i dobrego humoru.


 


Lubię z nim być!


niedziela, 15 stycznia 2017

Wyprzedaże ; pierwszy telefon ; « Dalida » : nowa praca i garść bezsensów czyli Francuska ale i polska codzienność. Część 56.







 
W ubiegłą środę rozpoczęły się we Francji zimowe wyprzedaże. Są one coraz wyraźniej pozbawione sensu, gdyż na stronach internetowych i w butikach wyprzedaże trwają teraz niemal cały rok, co chwilę są jakeś prywatne sprzedaże czyli « ventes privées », obniżki, promocje. A na stronach internetowych wyprzedaże trwają cały rok i nie mają sobie równych bo tylko tutaj można kupić rzeczy piękne, markowe za 1/3 wyjściowej ceny. Tak więc ludzi w fizycznych, realnych sklepach jest coraz mniej i kupują też coraz mniej produktów. Z pewnością to kolejna ewolucja, która dokonuje się na naszych oczach. Ja jednak lubię, kilka razy w roku odwiedzić moje ulubione butiki…


 


Tak więc i tym razem, obkupiłam się bielizną i dwoma swetrami w Princesse Tam Tam bo to moja ulubiona marka. Pan mąż dostał nową cudowną marynarkę od znanego projektanta. Wczoraj zakończyłam zakupy w perfumerii i odbierając antkową paczkę z rzeczami z wyprzedaży czyli 3 pary spodni, dwa swetry, kilka polówek z długim rękawem… ruina!


Kosmetyki do makijażu musiałam odnowić a po te chodzę osobiście by wypróbować…  Nie poszłam za radami Kasi bo trafiłam w Marionnaud na kosmetyczkę, która mnie umalowała i doradziła to co na zdjęciu. Jestem bardzo zadowolona.


 


A skoro o zakupach mowa… to nie napisałam jeszcze, że Antek pod choinkę dostał swój PIERWSZY TELEFON komórkowy. Nie mógł się doczekać bo część kolegów w klasie miała już swoje, od początku roku szkolnego czyli pierwszej klasy gimnazjum. Ale, są jeszcze rodzice, którzy swoim dzieciom tego urządzenia nie kupili i są generalnie przeciw. My się skusiliśmy bo Antek wraca czasem całkiem sam do domu a ma 25 minut marszu, ruchliwe ulice i trochę się o niego boimy. W końcu nie ma jeszcze 12 lat.  Dostał Iphona 5S i szaleje ! Nie kupiliśmu mu nowego modelu bo to kosztuje zbyt drogo ale taki z odzysku, jak nowy. Antek szczęśliwy.


 


 Z zakupami jednak koniec... na jakiś czas !


Wczoraj wieczorem byliśmy w kinie, na filmie « Dalida », który wszedł na ekrany kin w ubiegłą środę. Jesteśmy fanami Dalidy od dawna, słuchamy jej piosenek w samochodzie i śpiewamy je czasem w domu. To kolejna biografia, którą widzieliśmy w kolejnej odsłonie ekranizacyjnej. Antek był pod ogromnym wrażeniem choć wszystkiego nie zrozumiał. Ja w nocy nie mogłam spać z wrażenia bo chyba zbyt dużo myślałam… o jej życiu, o wyborach, o genialnej jakości tego filmu, który pokazuje tak wielką paletę ludzkich uczuć i emocji, że trudno wyjść niewzruszonym, obojętnym. Zastanawia mnie, zresztą nie od wczoraj, ten « los » czy jak to coś nazwać ?... który sprawia, że pewne spotkania następują w złym momencie, że decyzje nie znajdują pozytywnego zakończenia pomimo wydawałoby się pozytywnych okoliczności, że chcemy dobrze, że się staramy a wynik jest znacznie poniżej naszych oczekiwań albo i staje się dramatem. W biografiach artystów zdarza się to znacznie częściej niż u zwykłych śmiertelników… Włoska aktorka grająca Dalidę jest po prostu GENIALNA choć to jej pierwsza rola… No i… dramat aborcji i samobójstw… te tematy są rozwinięte i w różnym naświetleniu i natężeniu pokazane w filmie… Jednym słowem sporo przemyśleń !


 


W naszym domu, w tym czasie oprócz kilku bezesnów i radość wielka bo pan mąż umowę o nową pracę podpisał więc nadzieja na lepsze jutro też się pojawiła. Co z namaszczeniem celebrujemy !


Jednkaże nie przeszkadza to nam się kłócić namiętnie również ! A ostatnio kwestią sporną jest edukacja Antka. Mamy z mężem zupełnie inne wizje i podejście do tej kwesti więc drzemy koty. Ja uważam bowiem, że oceny są mało ważne i absolutnie nie pokłaniam się nauce na pamięć. Mąż zupełnie na odwrót, wytwarza stres i presję, gdy Antek ma mniej niż 18 punktów na 20! Ja się wściekam na to… a Antek jest pośrodku. Nie mogę go przekonać bo on ma swoją, francuską wizję edukacji i oceny najważniejsze. Ja ucząc w szkołach tutaj, od lat, mam bardziej liberalne podejście i dużo, dużo dystansu!


 


A co z polską codziennością i jej bezsensem?


Otóż osłupiałam, naprawdę osłupiałam jak usłyszałam w polskim radiu, że uczniowie z 5 regionów rozpoczęli zimowe ferie w piątek 13 stycznia! Bo przecież 2 stycznia dpiero wrócili do szkoły po wakacjach świątecznych… Więc nie rozumiem? Najpierw chodzili do szkoły od 1 września do 22 grudnia bez przerwy, bez wakacji prawie 5 miesięcy a teraz po 10 dniach uznano, że są na tyle zmęczeni, że należą im się ferie? To co te 5 poprzednich miesięcy nie męczy???? Chyba ten kto te daty ustalał jest kompletnym idiotą i nawet nie słyszał o rytmach funkcjonowania ludzkiego ciała i jego potrzebach. We Francji coś takiego by nie przeszło bo i nauczyciele i uczniowie i rodzice byliby na ulicach… A w Polsce, dzisiejszej Polsce? Święty PIS może wszystko?

poniedziałek, 9 stycznia 2017

« Katar jest wynikiem braku kultury » czyli refleksji o chorobach kilka. Francuska codzienność. Część 55.




 

Tak o katarze wypowiadała się moja babcia, Teresa, rodowita wilnianka. I trudno się z nią nie zgodzić choć przyznać też muszę, że cierpię od czasu do czasu na ten brak kultury swojej własnej i tej innych.

Wracając dzisiaj z pracy nasłuchałam się w polskim radiu o smogu i o chorobach dzieci i skłoniło mnie to do kilku przemyśleń.

 

Po pierwsze gdy byłam dzieckiem uczyłam się na lekcjach o « zgniłym Zachodzie i jego braku poszanowania dla natury ». Bo według nauczycielek i chyba też podręczników ( trzeba by to sprawdzić) najpiękniejsza natura, lasy, morze, plaże… wszystko to było właśnie w Polsce. Dopiero po latach przekonałam się na własne oczy, że jednak nie, zupełnie nie…

 

Po drugie, gdy byłam dzieckiem wychowanym do lat liceum w PRL chorowałam kilka razy w roku. Przeziębienia i katary męczyły mnie systematycznie a i zapalenia zatok, anginy i zapalenia uszu zdarzały się przynajmnie raz w roku. Tym sposobem znałam też smak i kształt antybiotyków a czasem też zastrzyków z penicyliny… o tym jak zwiałam z przychodni w swetrze, w pełni zimy, słysząc o zastrzykach już pewnie pisałam…

 

Po trzecie z tego co słyszałam w radiu dzisiaj i z tego co wiem z autopsji od rodziny i znajomych do dzisiaj dzieci w Polsce chorują dużo i często i spożywają antybiotyki, nie chodzą całymi dniami do szkoły albo i tygodniami, ( ja sama traciłam minimum 2 tygodnie roku szkolnego na chorowanie !)… Córki mojego brata to minimum raz rocznie mają je przepisywane…

 

A gdy spojrzeć na francuską stronę, tę mi najbliższą czyli na Antka to… w wieku szkolnym czyli od lat 3 do dnia dzisiejszego lat 11,5 opuścił 2 dni szkoły, raz w życiu dostał antybiotyki – na zapalenie ucha… I z tego co widzę wokół siebie i w moich szkołach dzieci mało chorują, rzadko są nieobecne..

 

I tak pomyślałam sobie : W czym rzecz ? Od czego to zależy?

Wątpię by zajwisko to dało się wytłumaczyć determinantami kulturowymi. Więc czym?

 

Jedzeniem? Ilością wakacji? Uprawianymi sportami? Profilaktyką? Myciem rąk?

 

Sama nie wiem… może tym wszystkim po trochu?
Ps: Trzeba tez wspomniec o zdrowiu zebow... Antek ani jednego ubtyku, dziureczki, aparatu... a ja w jego wieku juz litry lez na fotelu dentystycznym wylalam... Dlaczego? W czym rzecz?

niedziela, 8 stycznia 2017

Jestem rannym ptaszkiem ! « Miracle Morning » H. Elrod.




Nie od dzisiaj, nie od wczoraj, właściwie to od zawsze. W moim wczesnym dzieciństwie to moje poranne wstawanie  rodziło w moich bliskich fale zdenerwowania, gesty desperacji, łzy zmęczenia. I nic dziwnego jako dziecko byłam już na nogach między 5 a 6 godziną rano, zimą, wiosną, latem i jesienią ! Mając lat 5, 6, 7 chciałam by się mną nieco w tych godzinach pozajmowano bo mi się « nudziło ». Moja chrzestna, u której zdarzało mi się nocować podsuwała mi jakieś kredki i kolorowanki ale po kilku minutach moja praca była skończona i dalej ją męczyłam mym « nudzę się ».

Do dzisiaj to sobie wspominamy.

 

Rodzice natomiast lubili w soboty niepracujące czy niedziele sobie do tej 9 h pospać… I nie należało im przeszkadzać. Tak więc albo robiliśmy “rozrubę” z braćmi czasem zbyt głośną albo, jak już podrosłam to zatapiałam się na cały poranek w moich książkach. A były to 3-4 godziny poranka zanim ktoś nie zaczął przygotowywać śniadania… tak więc zazwyczaj w tym czasie zdążyłam przeczytać już jedną książkę albo sporą jej część. Bo książki od zawsze były moją miłością!

Tylko u dziadków w Wałczu miałam wczesno-poranne towarzystwo bo mój dziaek też był rannym ptakiem.

 

W liceum robiłam poranną gimnastykę o godzinie 6, oglądałam TV będąc studentką w Polsce i jadłam śniadanie, na mszę niedzielną chodziłam na 8 h rano… Nie sprawiało mi to najmniejszego problemu.

 

I tak mi zostało… Choć w ostatnich latach pojawiły się spore problemy ze snem a szczególnie z zasypianiem ( pojawią się i znikają, okresowo). To one nieco zbulwersowały mój wrodzony rytm… Nie śpię czasem do 1 – 2h w nocy potem rano nie mogę się dobudzić, takie błędne koło.

 

Moja praca belfra, bywa, że i sporo dojeżdżającego zmusza mnie jednak na codzień do bardzo wczesnych pobudek i wyjeżdżania z domu kilka minut po 7h. Wtedy dopiero moi domownicy się budzą…

 

Dlatego po raz kolejny – bo pierwszy raz to, to nie jest – korzystam z porad Hal’a Elrod’a. Wstaję przed 6h rano, każdego dnia, również w weekendy by nie zaburzać mojego dobowego rytmu. I lubię to! Pamiętam, że gdy pisałam “Nianię w Paryżu” wstawałam o 5 h rano by przed 7 h popisać  a później szykować się do pracy i to było niezwykle efektywne. Moją drugą powieść też napisałam o świcie… kilka artykułów, część doktoratu…

 

To jest najlepszy moment mojego dnia! Ta cisza! Ten mrok, który rozrzedza się bardzo powoli czasem, jak dzisiaj do godziny 8h z minutami. To mój “supplement życia”, mój, “supplement dnia i mojej aktywności”. I pewnie dlatego tryskam zazwyczaj energią, robię w ciągu jednego dnia znacznie więce niż standardowy obywatel V-tej Republiki, wciąż mam moc, wciąż mam chęć, wciąż mam zapał. Zawsze mam wszystko gotowe ze sporym wyprzedzeniem a mój dom funkcjonuje sprawnie pomimo braku “pomocy” z zewnątrz i z wewnątrz.

I tak na przykład moje lekcje dla klas licealnych na 3 różnych poziomach są gotowe na dzień dzisiejszy do dnia 18 lutego czyli do początku kolejnych wakacji, włącznie ze sprawdzianami, kserokopiami dokumnenów dla ponad 245 uczniów. Teraz już zresztą zaczełam przygotowywać ciąg dalszy, na marzec i kwiecień. Nigdy nie zastaniecie mnie o 7h50 w kolecje przed kserokopiarką bo coś muszę zrobić na już. Nie znam takich sytuacji. Co oczywiście mocno wpienia niektórych kolegów i koleżanki.

 

Tak jak te adwentowe ciastka! Jaki związek? – zapytacie…

Oczywisty… niektórzy koledzy z pracy, gdy przyniosłam im, jak co roku, pudło adwentowych ciasteczek w 6 czy 7 rodzajach, tak po prostu do przedświąteczenj kawy… najpierw skosztowali a następnie bardzo ironicznie i z naciskiem dopytywali “Kiedy to zrobiłaś? Skąd miałaś czas? A ile to zajmuje czasu?”… itd…

 

Czas… jest na tej ziemii ten sam dla wszystkich, wymierny, odliczany. Jedni robią w jego jednoscte kilka razy więcej niż inni. Zależy to z pewnością od wielu czynników.

Ja jednak jestem przekonana, że zależy to również od naszego poranka. I, że to właśnie świt jest najlepszym momentem na rozpoczęcie nowego dnia. Elrod przekonuje o tym w swojej książce niedowiarków.

Poranek… to kilka liter: SAVERS:

-S jak silence czyli cisza na modlitwę, refleksję, medytację

-A jak afirmacja, powtarzanie sobie pozytywnych zdań

-V jak wizualizacja projektów, na których nam zależy a które widzimy już w wersji dokonanej

- E jak exercice czyli sport – to uwielbiam !

- R jak reading czyli czytanie

- S jak scribing czyli pisanie – I to też uwielbiam!

 

Pokochajcie wasze poranki… a zmieni się, na lepsze wasze życie!

sobota, 31 grudnia 2016

Bretania: dzien 3. Polwysep Crozon i zycie religijne Bretonczykow czyli Enclos Paroissiaux. FC. Czesc 54.

Bretania 12

To byl nasz ostatni dzien szwedaczki po Bretanii. Sniadanie zjedlismy na werandzie i ruszylismy w strone polwyspu Crozon. To jeden z najpiekniejszych bretonskich polwyspow ze wzgledu na jego skaliste wybrzeze, terytorialne rozmiary oraz cyple - punkty widokowe, ktore przyciagaja spore ilosci turystow przez caly rok. Oprocz piekna krajobrazow, zatrzymalismy sie w wielu miejscach, miejscach szczegolnych dla bretonskiego katolicyzmu.


Pierwszym z nich byl kosciol w Crozon. Budowla dosc nowoczesna, jednakze w jego wnetrzu znajduje sie polichromowy oltarz z 1602 roku. Pokazuje on w sposob dosc naiwny ofiare 10 tysiecy zolnierzy, ktorzy nawroceni na chrzescijanstwo zostali ukrzyzowani na gorze Ararat w Armenii za panowania cesarza Hadriana, na poczatku II wieku naszej ery. 

Choc modlic sie mozna i hold Stworcy oddawac rowniez w takich krajobrazach:
 Bretania 13
Miasteczko Camaret sur Mer z portem, wieza obronna wybudowana przez Vauban czyli z XVII wieku i kamiennym kosciolem.


 Bretania 14
 Pomnik na cyplu Crozon poswiecony Bretonczykom poleglym w walce partyzanckiej podczas II wojny swiatowej.
 Bretania 15
Miasto Brest widoczne z cypla Hiszpanow... fortyfikacje zachowaly sie tutaj z XVII wieku... i bronily dostepu do tego wielkiego francuskiego portu.
 
Miejsca katolickiego kultu istnialy w kazdej bretonskiej spolecznosci. Od XV wieku Bretonczycy zaczeli nadawac im forme parafialnych "zagrod" bo slowo "enclos" oznacza wlasnie zagrode. A chodzi oczywiscie o przestrzenie parafialne, otoczone murem i zlozone za kazdym razem z tych samych elementow: triumfalnej bramy symbolizujacej przejscie ze sfery profanum do sacrum; zaraz za brama znajduja sie cztery osobne "przestrzenie": kaplica zmarlych, w ktorej po kilku latach pobytu w grobie skladano kosci zmarlych, z nia zwiazany jest oczywiscie przykoscielny cmentarz; centrum tej przestrzeni to kosciol najczesciej sredniowieczny, a obok niego Kalwaria, ktora przybiera tutaj forme sporej wielkosci krzyza ozdobionego scenami chrystusowej pasji... niektore kalwarie sa tak pokazne, ze skupiaja okolo 200 rzezb. Wszystko ma tutaj swoje znaczenie,najmniejszy kamien symbolizuje pewna prawde wiary badz tradycji bretonskiej.


Brama triumfalna w Lampaul-Gumiliau

 
Wnetrze kosciola w Lampaul-Gumiliau z rzezbiona belka z krucyfiksem z XVI wieku, to drugi zwiedzany przez nas kosciol, ktory posiada symbole laickie, gdyz po drugiej stronie belki artysta wyrzezbil 12 Sybilli; bogin Apollona, ktore juz w starozytnej Grecji glosily przyjscie Zbawiciela.

 Bretania 16
Barokowe, XVII wieczne Baptysterium.
 
Kalwaria
Bretania 17 
Kosciol i Kalwaria w Guimiliau
 

Kaplica i kostnica; nad drzwiami napis Memento Mori...
Te parafialne przestrzenie powstawaly do XVII wieku i sa najlepiej zachowane wlasnie w regionie Finistère. Cale pielgrzymki przybywaja tutaj a w latach 1980 powstaly specjalne szlaki z jednej przestrzeni do drugiej by ulatwic to pielgrzymowanie.
Bretania 18
Kosciol i Kalwaria w Saint Thégonnec 


Barokowa ambona

 
XVII wieczne, rzezbione organy

 
Bretania 18Typowo bretonski tryptyk zXVIII wieku.

Do tesciow dotarlismy poznym wieczorem po trzydniowym jezdzeniu i zwiedzaniu... teraz tesknie juz tylko za domem moim w Bordeaux. Stary rok konczy sie a nowy zacznie... mam mnostwo planow i projektow z nim zwiazanych. I choc Sylwestrow wyjatkowo nielubie to tradycji starozytnej zadosc stac sie musi... NOWY POCZATEK... no prawie nowy...

Wszystkim zagladajacym tutaj a jest was sporo... czasem do 1000 osob dziennie... skladam najpiekniejsze noworoczne zyczenia! Niech wam sie darzy!