Plan pracy i gotowania rozpisany...

Rozmawialam dziś z godzinę z mama Antkowego przyjaciela, który zawita do nas w przyszła sobotę na dwa tygodnie przygotowań do konkursu. Ustalilysmy co i jak...

Ja gotuje na początku do 1 kwietnia, ona bierze tydzień od 1 do 7 kwietnia ja dalej od 7 do 12 kwietnia. Po liście sporządzonych dań widać, ze chłopcy a raczej młodzi mezyczyzni maja podobny gust kulinarny. Ona będzie dowozić co 2 dni jedzenie. Ja w miarę możliwości tez ale trochę tego pomroze by sobie poradzili sami.

 

Na liście dań są: 

lasagne po bolonsku

pieczone kurczaki i perliczki

łosoś i warzywa

kaczka pieczona z warzywami

makarony z sosami

risotto z bobem

naleśniki z maki gryczanej z nadzieniami różnymi na słono

burgery z frytkami

pizze bio

Na sniadania i podwieczorki dużo orzechów różnych i suszonych owoców, płatki owsiane, chleb, jogurty i białe sery, świeże owoce

Plan pracy chłopaków wyglada tak: 

7:15 zaczynaja 4 godziny pisemnej matematyki do 11:15. 

Kwadrans przeryw na wodę i poprawianie poranka do 13 godziny

O 13 obiad i o 13:30 szybki marsz 30 minut

O 14 Geopolityka 3 godziny. 

o 17 podwieczorek 30 minut

O 17:30 filozofia, literatura i kultura ogólna do 20

O 20 kolacja

od 20h30 do 23

języki obce angielski, niemiecki i hiszpański.

23:15 sen. 

15 dni non stop, bez przerwy. 

Nastepnie 1 dzień przerwy i pierwsza faza pisemnego konkursu - kolejne 15 dni non stop. 

W związku z powyższym Antkowa Wielkanoc i nasz tez odwołane... w tym roku... i to mi sprawia przykrość ale coś tam sobie i im uszykuje mimo wszystko albo chociaż jajka czekoladowe kupię! 

 

Pogawedka z coachem

 

Jak co miesiąc udałam się do mojego prywatnego coacha, który mnie już od kilku lat wspomaga dyskusjami i swoją mocą. To było owocne spotkanie, które trwało godzinę i które pokazało mi do jakiego stopnia jestem naiwna i mila a ludzie wokół mnie zupełnie, ale to zupełnie tacy nie są. 

Czuje się trochę tak jakby czołg po mnie przejechał, bardzo, bardzo zmęczona i nie tylko praca do wieczora i stresem z nią związanym, ale właśnie tez tym wychodzeniem na światło dzienne pewnych spraw, które chciałam w to wierzyc przez wiele lat "były w porządku i do zaakceptowania"...

Ale nie sa. 

Za chwile znowu jadę do liceum. Trzeci raz już dzisiaj i szczerze mówiąc ledwo żyje ze zmęczenia. 

Ta wiosna 2026 obnaża... 

Nie spodziewałam się takiego obrotu spraw i tkwiłam w czymś z czym mi zupełnie nie po drodze. Czas rozwinąć skrzydła. 

To mi się tydzień zapowiada... 4 dni do 20.

Ten tydzień zapowiada się ciężko bo przez 4 dni pracuje do 20:15. Poniedziałek, wtorek, środa i czwartek. W środy zawsze do tej godziny pracuje bo mam wykłady i zajęcia na uniwersytecie a reszta dni jest wyjątkowa bo mam rady pedagogiczne dla każdej klasy osobno wieczorami więc tak się ułożyło. Dziś rano zaczęłam o 7. Teraz chwila przerwy na kawę i zaraz jadę do liceum na cala resztę dnia. 

Wczoraj, w niedziele pracowałam pół dnia a w sobotę 6 godzin tez bo trzeba to wszystko przygotować oczywiscie. Nic samo się nie zrobi. Akurat to lubię i lekcje i wykłady i ćwiczenia i przygotowywanie do nich więc czerpie przyjemność z tej pracy. 

Antoni wyjechał dziś o 7 rano z domu już na zajęcia. Jeszcze ma 2 tygodnie przed powtórkami. 

Tak się śmieje z nim przy śniadaniu, ze najmniej u nas pracuje i najwiecej śpi mój mąż... Bo on praktycznie nigdy przed 8 nie wstaje. Zaczyna o 9 a kończy koło 18. W soboty i w niedziele śpi i się obija nieco po prostu. To znaczy ma czas dla siebie czyli wisi na ekranie tabletu, ogląda TV, pójdzie sobie do parku połazić i tyle. A my zasuwamy. Antek ze swoim a ja ze swoim plus pranie, prasowanie, zakupy, gotowanie i z rzadka sprzątanie bo na to ostatnie już w ogóle nie mam czasu. Poślesz go po zakupy to polowe zapomni i będzie dzwonił 6 razy z pytaniami bo lista jest "niedokładna"... to już wole sama. Gotować nic nie umie... no jajka i makaron. Poprosisz o złożenie prania to szukasz skarpetek przez kilka dni bo nie w tej szafie i nie do pary... odkurza i myje podłogi co 14 dni. To już sukces.... bo na początku naszego związku nie potrafił zetrzeć okruchów ze stołu gąbka bo się brzydził trzymać w ręku gąbki... mamusia go nie nauczyła... A teraz ja tez nie. Bo mi się już po prostu nie chce. 

Byle do maja bo wtedy będzie lżej! 

 

Ciężkie uderzenie...

No coz zdarza się i tak ale trudno mi przejść nad tym do tak zwanego porządku dziennego. Chodzi o antkowe powtórki do konkursu, które będą trwały dwa tygodnie. Jakiś miesiąc temu on się dogadał ze swoim dziadkami, ze może je zorganizować w ich domu bo chce to zrobić ze swoim przyjacielem... podobnie jak to było rok temu pod Lyonem. Ale wczoraj dowiedział się, ze jednak nie może bo dziadkowie się nie zgadzają ani żeby ich przyjąć we dwójkę, ani żeby pojechać na ten czas do ich domu w Pornichet, ani żeby przeprowadzić się na ten czas do naszego mieszkania w mieście a my byśmy ich obsłużyli wtedy u nich. 

Narazie więc sprawa wyglada tak, ze chłopcy będą zainstalowani u nas, w mieszkaniu. My będziemy spali pewnie w hotelu bo u mnie nie ma miejsca na 4 pracujące osoby... a może u teściów będziemy spali ale wtedy tylko my? 

Wczorajsza rozmowa nie należała do udanych ani do przyjemnych. Mój mąż wrócił nieco potłuczony psychicznie od swoich rodziców. I właściwie do dziś odczuwamy nie tylko dyskomfort ale jakiś taki wewnętrzny ciężar. Decyzja więc została dziś podjęta o opuszczeniu i tego miasta i tego regionu jak najszybciej i formalnie uda się nam to zorganizować. Niestety rodzice męża a moi teściowie zostaną na stare lata sami. Już nie maja kontaktów z nikim właściwie i stan się pogłębia... Teść ma brata w domu starców i siostrę ale od lat się nie odzyzwaja do siebie. Teściową ma konta tylko ze swoją siostra bliźniaczka, na pogrzeb swojego brata, który zmarł w ubiegłym roku pod Paryżem nawet nie pojechała... 

Nie wiem skąd się biorą tak złe relacje w rodzinie, w rodzinach... dlaczego jednych stać na wizyty, telefony, kartki, zaproszenia, na przepraszam, na chęć utrzymywania kontaktu czasem pomimo trudności a inni nigdy nie przyjeżdżają i nie odwiedzają pomimo zaproszeń, nigdy sami pierwsi nie zadzwonią, nigdy nie zapraszają nawet na kolacje jak już człowiek te 2000 km pokona... nigdy nie przepraszają tylko oskarżają... 

To widzę w wielu relacjach i w wielu rodzinach a przede wszystkim u siebie tez. Nie rozumiem tego. 

To znaczy racjonalnie i psychologicznie rozumiem... ale emocjonalnie nie rozumiem. 

Chyba już tak zostanie.  

 

TUNEL

Od ubiegłej środy weszliśmy z Antkiem w tunel. Jest cholernie ciężko. 

Codziennie pobudka o 6... Antoni zaczyna pracować o 7 i kończy o 23:30 każdego dnia, 7 dni i tak będzie do 29 kwietnia czyli do końca części pisemnej konkursu. 

Boli go zap ale nie ma dentysty i nigdzie nie mogę go wcisnąć do 25 marca... najbliższe miejsce jakie znalazłam. 

Bola go plecy i byliśmy z nim u osteopaty bo całymi dniami siedzi i pracuje. 

Ja liczę dni do końca tego koszmaru i byle jakoś dotrwać i mu ulżyć przede wszystkim choć nam tez łatwo nie jest. 

Francuski system konkursów jest zabójczy dla zdrowia fizycznego i mentalnego ludzi. Ale cóż... tak to tutaj działa. 

 

Ozez... w... co za koszmarek...

Wiedziałam! To znaczy wiedziałam i nie wiedziałam jednocześnie ale badania to dziś potwierdziły... Nie dla mnie to miasto, ten region, ten klimat... Mam uczelnie na pleśnie i to szczególnie te - cala grupa- znajdująca się w wilgotnym powietrzu. Nie można mnie zdesensybilizowac bo tego jest bardzo dużo i nasycenie powietrza tymi pleśniami tutaj jest ogromne. 

To dlatego zawsze się tutaj zle czuje, zawsze mam coś zatkane, nie mogę oddychać, żadna choroba nie przechodzi pomimo ton antybiotyków i innych sterydów - choć te jeszcze dqizalaja najlepiej i jak napisał lekarz jak tu będę żyć to będę skazana na sterydy każdego dnia. 

Tak wiedziałam! Zawsze jak jestem tam gdzie ciepło i w miarę sucho to czuje się znakomicie i nic mi nie jest... a tutaj jestem wiecznie i każdego dnia od nowa chora. 

Takze pies pogrzebany, kaplica, krzyzyk na drogę i amen. 

Przynajmniej wiem dlaczego tak tutaj nie lubię być i tak mnie te szarości, mok rocie, wilgocie i to zimno deprymuje. buuuuuuuuuuuu...

 

Wysyłamy Ci dziś życzenia do nieba...

Na twoje 102 urodziny... Czego życzy się Niebianom? Z pewnością nie szczęścia, nie zdrowia, nie radości bo to wszystko już maja. 

Więc powiem Ci tylko na ucho i w sekrecie, ze twoja historia i twoje życie inspirują... ze wiele ludzi nadal bardzo Cię kocha i już wkrótce nawet Francuzi będą Cię znać. 

A mi Ciebie strasznie brakuje, tak zwyczajnie, na codzień... pogadalabym z Tobą, pojadla twoich pierogów i torta makowego i pośmialibyśmy się razem jak kiedyś... popływali kajakiem na Bukowinie, pojechali gdzieś na rowerze, na jagody na przykład, podlali róże i lilie i nawet coś zaśpiewali.

Bądź tam gdzie jesteś i czekaj tam na nas bo jak dołączymy do Ciebie i te nasze energie miłości się połączą to możesz być pewny, ze wybuch będzie wielki! 

Tymczasem całuje Cię mocno i babcie Teresę i panią Helenę i tak sobie o was myślę...  Świeczek nie zapomnijcie zdmuchnąć bo na 102 płomienie trzeba dużo... oddechu!