Otwarcie KONSULATU HONOROWEGO RP w Rennes

Wczoraj wieczorem odbyła się ceremonia otwarcia polskiego konsulatu honorowego w Rennes. Mieliśmy zaszczyt, ja jako konsul i Michel Dorin konsul emeryt, przyjąć ponad 50 osobistości z francuskich i polskich środowisk we Francji. 

Nominacje pana Radosława Sikorskiego, wice-premiera i Ministra spraw zagranicznych jak i wszystkie inne insygnia związane z ta funkcja zostały mi wręczone przez pana Ambasadora RP Wiesława Tarkę. Pan Ambasador wygłosił znakomite przemówienie. Wstępne przemówienie wygłosił pan prezydent World Trade center Hervé Lanoé - na ostatnim zdjęciu, który od lat interesuje się naszym krajem i współpraca polsko-francuska. 

Współpraca ekonomiczna miedzy Polska a Bretania jest znaczącą i wciąż się rozwija. 

Kilka osób wygłosiło przemówienia: burmistrz Maen Roch Thomas Janvier, mój przyjaciel i były nauczyciel!, pan Michel Dorin, nasz konsul emeryt, po którym przejąłem te funkcje w lipcu tego roku, Anna Wroniewicz, która tak aktywnie działa w stowarzyszeniu Côtes d'Armor - Warmia/Mazury z jego prezydentem Philippem Gendre oraz pan Joseph Menard prezydent stowarzyszenia Bretagne-Pologne. 

Część oficjalna zajęła nam dobra godzinę. Odśpiewaliśmy hymny narodowe, następnie była masa zdjęć i na końcu koktajl i toasty. 

Bardzo dziękuję moich przyjaciółkom z Polonii za tyle wkładu i pomocy w organizacje tego przedsięwzięcia!

Pani konsul Agnieszka Makowska-Kozinska oraz pan wice-konsul Sławomir Goralczyk uświetnili swoją obecnością te uroczystość. Przedstawiciele władz lokalnych, regionalnych, stowarzyszeń oraz nasz piłkarz grający w ekipie narodowej futbolu RP, Przemysław Frankowski również przybył na nasze święto z małżonka - za co bardzo mu dziękuję i liczę na dalsza współpracę. 

I nasza kochana Polonia oraz członkowie komitetów gmin bliźniaczych, którzy darzą mnie swoją przyjaźnią, za która jestem bardzo wdzięczna... 

Byli tez moi teściowie i mój, bardzo pomagający małżonek, który serwował szampana i zmieniał slajdy.

Jestem oczywiście bardzo wdzięczna wszystkim obecnym osobom i tym, które nie mogły przybyć na te uroczystość tez. 

Przyzywczajam się, po raz pierwszy w mojej egzystencji do posiadania 4 pieczątek z moim nazwiskiem i funkcja, wizytówek z tłoczonym orłem i nasza flaga, karta dyplomaty wydana przez Republikę francuska i, tablicami, godłami, flagami i tym cudownym wyszywanym godłem, kto wręczył mi Ambasador... Nominacja stoi na poczesnym miejscu w salonie... 

ZOBOWIAZUJE.  

 

W tym tygodniu...

Otwieram konsulat, już oficjalnie w Rennes z udziałem kilkudziesięciu zaproszonych gości: senatorów, prezydentów miast i gmin, dyplomatów, prezydentów stowarzyszeń, innych konsuli honorowych i generalnych, przyjaciół, sportowców, dziennikarzy itd. 

Następnie rozpoczynamy lekcje w liceum, ale nie wiem czy je rozpoczniemy bo od wtorku zapowiadają blokady i strajki. Na czwartek 5 listopada zapowiadaj strajk generalny w całym kraju. 

Nastepnie bede w Ambasadzie na spotkaniu konsoli honorowych RP i na świecie narodowym. Następnie wizytę złożę u mojego wydawcy... to wszystko oczywiście zależy od tego jak będzie wyglądać sytuacja w kraju, czy gdzieś nie oberwę po drodze albo się nie rozchoruje. 

Zapowiada się pięknie ale intensywnie i chciałbym by wszystko poszło w miarę zgodnie z planem ale tego nie wiem jeszcze w ten niedzielny wieczór Wszystkich Świętych! Polskiej atmosfery bardzo mi tutaj brakuje...

 

Jutro... 53!

Co roku robię sobie małe podsumowania, drobne bilanse i tak z wielka wdzięcznością myślę o tym minionym czasie 12-stu miesięcy. 

Tyle się wydarzyło! Tyle się zmieniło! 

I choć ostatnie tygodnie napawają mnie ogromnym niepokojem, wywołują złość i rozczarowanie, to postaram się nie oceniać całego roku przez ich pryzmat. 

Przede wszystkim był to rok wytężonej pracy dla mnie ale nie tylko dla mnie bo i dla mojego syna, Antoniego. Okres od stycznia do maja był, z perspektywy czasu, wyczerpujący i nie chciałabym go przeżywać już nigdy więcej. 

Ja łączyłam prace w liceum, na Uniwersytecie, w komisji konkursowej na nauczycieli i jeszcze wiele zaangażowań polonijnych, wtedy tez dowiedziałam się o mojej nominacji na Konsula honorowego RP a Antoni podchodził do konkursów, pracował 7 dni w tygodniu po 18 godzin dziennie, stresował się strasznie i wszędzie były tylko znaki zapytania. 

Rodzice moi w Polsce chorowali a mama miała wypadek bo wpadła pod tramwaj ze skutkami, które ciągnęły się cale miesiące. 

Cale to napięcie i ten nawal wszystkiego odpuszczał w pierwszych dniach lipca by ostatecznie odpuścić gdy dostaliśmy potwierdzenie dotyczące Antka szkoły, do której się dostał 17 lipca. 

18 lipca pojechaliśmy do Polski i zaczął się dobry czas! 

Czas odpoczynku, czas ostatecznej nominacji na Konsula honorowego RP 20 lipca dokładnie przez pana wice-premiera Radosława Sikorskiego, czas odkrywania swoich korzeni, zwiedzania i poznawania już na żywo wspaniałych ludzi! Agusia - kłaniam się nisko!

Nie trwał on zbyt długo bo już 25 sierpnia trzeba było od nowa zacząć działać na pełnych obrotach i zmierzyć się z kolejna ilością stresów i problemów. 

A od początku roku... no cóż... zawodowo sytuacja jest dramatyczna, nadal napięta i nie wiem co z niej wyniknie. Ale szczęśliwa jestem będąc Konsulem - za kilka dni otwarcie Konsulatu w Rennes, publikując moja książkę, uczestnicząc w Szkole Liderów i robiąc tysiąc innych rzeczy. 

Antek jest całkiem, całkiem szczęśliwy bo szkoła odpowiada na jego zainteresowania w dużym stopniu. Studia w niej pasjonują, spotkania wypelniaja radością. I jeszcze gra w teatrze teraz! Powrócił do starych zainteresowań. 

Przede mną droga - oby była taka jak na ta zdjęciu z polskich Tatr, w których spędziłam cudowne dni tego lata. Niech zniknie ta ciągła PRZEMOC, niech ustana wojny, niech życie będzie pełne barw i dobra - tego sobie życzę na kolejny rok. 

Uniwersytet zamknięty kolejny tydzień.

Koledzy z Uniwersytetu przysłali mi zdjęcia niektórych miejsc i zniszczeń. 

Uniwersytet jest już zamknięty drugi tydzień i w tym tygodniu nie zdołają otworzyć sal i amifteatrow bo zniszczenia są na tyle poważne, ze warunki bezpieczeństwa nie są optymalne. 

W sobote obiegła media również sprawa Uniwersytetu w Nantes, gdzie zniszczono cały 3 piętrowy budynek. 

Zajęcia odbywają się zdalnie. 

Ja zaczynam moje wykłady za kilka tygodni ale nie wiem jak będzie? 

Hm? 

 

Zle się czuje...

Mija 20 lat od dnia, w którym ja nam zabili... a pamietam o tym dniu jakby to było wczoraj... 

Niestety musiałam dziś rano udać się do liceum na zebranie dyrekcji i nauczycieli, które trwało 2 godziny... i po którym wyszłam stamtąd w stanie nieciekawym. 

Generalnie bardzo złe się czuje. I to z wielu powodów. 

A to poranne zebranie tylko uświadomiło mi ogrom przemocy, bezsensu i braku rozwiązań, jakichkolwiek rozwiązań. 

Tak więc siedzę w domu a raczej leżę pod kocykiem i staram się wrócić do równowagi i jakoś zmobilizować do działań ale nie idzie mi... więc na dziś odpuszczam wszystko i czekam. Myślę o Ani, o jej książkach, przekazach, artykułach. Myślę o naszych spotkaniach, w tym o tym ostatnim w Paryżu, w kwietniu 2005 roku. Byłam w ciąży z Antkiem wtedy i ona głaskała mój brzuszek i mówiła, "ciekawe kiedy Go poznam"? 

Tak więc sobie siedzę i płacze bo ten dzień jest cały do niczego. 

Na wspaniałym zebraniu dowiedzieliśmy się, ze nasi "uczniowie" - cudzysłów jest celowy! - już w czwartek przyszli z bidonami benzyny by podpalać śmietniki pod liceum... ze przemoc nasilała się z każdą godzina a w piątek nastąpiło apogeum z cala seria wybuchów, jakimiś młodzieńcami całymi na czarno, wielkim pożarem przed budynkiem... ze były śmiechy i chichy w tym naszych uczniów jak im dorośli -nauczyciele mówili by się oddali od ognia... ze policja stała i patrzyła i nic... 

I oczywiście co z tym teraz? Jak ma wyglądać powrót do szkoły? Na lekcje? Niby jest jakiś plan... ale jutro znowu strajki i blokady więc co to za plan? W tym ekipa ma bardzo różne zdania. 

Jedna koleżanka, nauczycielka zaproponowała by jutro na lekcjach: 

"robic z uczniami kolejne hasła i kartony na manifestacje"

i dostala ogrom braw... 

To nie jest mój świat, to nie są ludzie, których poglądy i postępowanie podzielam, to nie jest dla mnie. 

Jestem jednak mniejszością. 

I wszystko dziś wydaje mi się czarne... 

 

Syn, który dziękuje...

To sobie popłakałam z moim Antonim na łączach. Mój syn skończył czytać powieść i dziękował mi dziś, ze ja napisałam... I w ogóle dużo na jej temat mówiliśmy. On uważa, ze to niezwykle przedsięwzięcie literackie ale tez rodzinne. To była niezwykłą nasza rozmowa dziś, przed chwila właściwie... 

Ciesze się z tego. I w sumie żałuje, ze jak książka wyszła po polsku to nie miałam ze strony sporej ilości członków mojej rodziny jakiegokolwiek słowa na jej temat... 

 

Cudowny weekend w Paryżu, w szkole Liderów, który się fatalnie zaczął...

W piatek rano pojechalam do pracy... 

I myślałam, ze ja wam o wyjściu książki będę pisać w ten dzień bo to była data oficjalnego ukazania się książki we Francji... tymczasem... koszmar trwa.

"Pojechałam rano do liceum bo nic nie było odwołane. Weszłam przez boczna furtkę bo główne wejścia zabarykadowali i zablokowali. Pytam szefostwo stojące tam " czy są lekcje?". Słyszę, że tak są, że mamy robić lekcje.

Zanim nie doszłam do pokoju nauczycielskiego rozległy się wybuchy i zaczęli palić śmietniki na środku ulicy blokując cały ruch. Przedwczoraj i wczoraj było dokładnie to samo.

Poszłam do mojej klasy by zrobić pierwsza lekcje.

Był 1 uczeń i nikogo więcej. Zanim nie podłączyłam komputera by sprawdźic obecność rozległo się :

" Natychmiastowa ewakuacja w stronę internatu" i to przeraźliwe wycie...

Z tym uczniem i kilkoma innymi z innych sal ruszyliśmy po metalowych, zewnętrznych schodach w kierunku internatu. Po drodze ogromny huk! Coś dużego wybuchło.

Pod internatem zgromadzili nas na takim osiatkowanym, oplotowanym terenie.

I ja nie mogłam oddychać... Wydychać powietrza nic a nic. Serce wali. Chciałam uciekać ale furtka była zamknięta. Zaczęłam się z nią szarpać, krzyczeć do ludzi wokół by otworzyli to gowno... W końcu otworzyło się. Oddaliłam się szybko i zadzwoniłam po męża.

Po tylu godzinach wciąż czuję się jak pijana, nienormalna... Idąc widziałam z daleka ten słup czarnego dymu...

Powiadomiłam moich lekarzy. Napisałam raport do kuratorium ze skarga i do dyrekcji szkoły też. Zgłosiłam to jako " wypadek w pracy. Zagrożenia pożar i wybuchy. Uszkodzenia zdrowia".

Cdn...

Tak, to było w piatek, 2 października rano...

Potem pojechałam do Paryża. Rozpoczęłam prace w Naszej Ambasadzie w szkole Liderów. I spędziłam fantastyczny weekend z bardzo inspirującymi ludźmi! I tak wiele się nauczyłam, i tyle konstruktywnych i bardzo pozytywnych osób poznałam. 

Wróciłam wczoraj wieczorem. Licea mamy zamknięte. Lekcje maja być zdalnie... ile dni? co dalej? 

Nie wiadomo. 

Z jednej więc strony ogrom pozytywów i projektów i radości, z drugiej ... sami widzicie. To wszystko teraz muszę zmieścić w jednym ciele, w jednej głowie, w jednym systemie nerwowym i jeszcze... PROMOWAC ksiazke... 

tego tam jakby tego... życzcie mi powodzenia!