11 Listopada

Święto Niepodległości

Odbyło sie w ubiegły piątek wieczorem 6 listopada choć ja spędziłam w Ambasadzie i popołudnie na spotkaniu konsuli honorowych RP z panem Ambasadorem, personelem Ambasady oraz naszego Konsulatu. To było niezwykle ciekawe i owocne spotkanie. Będę do niego jeszcze często wracać.

Część świąteczna zgromadziła 200 zaproszonych gości. Po raz pierwszy mógł w niej uczestniczyć mój syn, były stażysta naszej Ambasady. Hôtel Monako ma niezwykłą historie ale nie będę jej teraz tutaj opowiadać.

Po przemówieniu pana Ambasadora Wiesława Tarki, odbyło się wręczenie medali dla trzech Polek: pani profesor Iwony Pugacewicz: Krzyż kawalerski Orderu zasługi RP, pani doktor inżynier Barbary Klosowicz-Krzywickiej: Bene merito oraz odznaczenie specjalne dla pani Jolanty Niedzieli-Thébault za 20 lat pracy w komunikacji Ambasady. Następnie pani Justyna Lovic Chmielowiec zagrała kilka utworów Chopina, Paderewskiego i na bis Moniuszki.

A potem rozpoczął się koktajl, poczęstunek i setki rozmów z różnymi osobami.

Dla mnie to zawsze czas niezwykłych spotkań, wymian wizytówek, nawiązywania znajomosci i tworzenia nowych projektów ale tez pysznego jedzenia i serdecznej przyjacielskiej atmosfery, która łączy nas Polaków.

Oficjalne zdjęcia ze strony Ambasady RP.

Święto narodowe 11 listopada w Ambasadzie RP w Paryżu: osobiście

Odbyło sie w ubiegły piątek wieczorem choć ja spędziłam w Ambasadzie i popołudnie na spotkaniu konsuli honorowych RP z panem Ambasadorem, personelem Ambasady oraz naszego Konsulatu. To było niezwykle ciekawe i owocne spotkanie. Będę do niego jeszcze często wracać.

Część świąteczna zgromadziła 200 zaproszonych gości. Po raz pierwszy mógł w niej uczestniczyć mój syn, były stażysta naszej Ambasady. Dla mnie to już któryś raz z koleji więc piękno Hôtel de Monaco, w ktorej mieści się nasza Ambasada w samym sercu Paryża, tuż przy Invalides, nie oszałamia mnie już tak bardzo choć zawsze z wielka przyjemnością tutaj wracam. I odkrywam kolejne salony. Antoni będąc na stażu nie wchodził do salonów więc dla niego to było odkrycie i zachwyt. Hôtel Monako ma niezwykłą historie ale nie będę jej teraz tutaj opowiadać.

Po przemówieniu pana Ambasadora Wiesława Tarki, odbyło się wręczenie medali dla trzech Polek: pani profesor Iwony Pugacewicz: Krzyż kawalerski Orderu zasługi RP, pani doktor inżynier Barbary Klosowicz-Krzywickiej: Bene merito oraz odznaczenie specjalne dla pani Jolanty Niedzieli-Thébault za 20 lat pracy w komunikacji Ambasady. Następnie pani Justyna Lovic Chmielowiec zagrała kilka utworów Chopina, Paderewskiego i na bis Moniuszki.

A potem rozpoczął się koktajl, poczęstunek i setki rozmów z różnymi osobami.

Dla mnie to zawsze czas niezwykłych spotkań, wymian wizytówek, nawiązywania znajomosci i tworzenia nowych projektów ale tez pysznego jedzenia i serdecznej przyjacielskiej atmosfery, która łączy nas Polaków.

Czekając na oficjalne zdjęcia, załączam kilka osobistych w tym te z następnego dnia przed Fontanna Médicis - moje ulubione miejsce w Paryżu oraz te z moja kochana szwagierka, na kawie w Luksemburgu.

 

Kraków/Cracovie: Konsulat honorowy RP w Rennes: ze strony oficjalnej

Łącząc się w bólu z tymi, którzy stracili swoich bliskich, z tymi, którzy są ranni na ciele i na duszy, pragnę przekazać wyrazy współczucia i nadziei.

Myślę o tym co możemy zrobić, my, obywatele, którzy ze smutkiem obserwujemy dramat Krakowa?

Możemy być blisko...

Możemy zrezygnować z ocen i z nienawiści...

Możemy wziąć odpowiedzialność za nasze słowa i czyny...

Możemy dawać dobro...

En m’associant à la douleur de ceux qui ont perdu leurs proches, de ceux qui sont blessés dans leur corps et dans leur âme, je souhaite exprimer mes sincères condoléances et transmettre un message d’espoir.

Je réfléchis à ce que nous pouvons faire, nous, citoyens, qui observons avec tristesse le drame qui frappe Cracovie.

Nous pouvons être présents les uns pour les autres…

Nous pouvons renoncer aux jugements et à la haine…

Nous pouvons prendre nos responsabilités quant à nos paroles et à nos actes…

Nous pouvons semer le bien…

Otwarcie konsulatu honorowego w Rennes CD

 Dzis prasa

X Ambasady

https://x.com/PLenFrance/status/2117964700457509086?a=CTMdrVqWHMIaoynlh6c&s=20

https://www.ouest-france.fr/bretagne/rennes-35000/jaccorderai-une-attention-particuliere-aux-associations-une-nouvelle-consule-pour-la-pologne-en-bretagne-1532bfe2-d7a5-11f1-b736-5b9907ef0b5a?fbclid=IwY2xjawVYI4NleHRuA2FlbQIxMQBwZG9mBXNydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR_XhwLgYG89FDJlUl_oIIE5G7u-RG6gubg1-hakhETRFi6jPgfOglfKy5w_3Q_aem_Y9bFdYoJWqTtHclXgAmv7A

Otwarcie KONSULATU HONOROWEGO RP w Rennes

Wczoraj wieczorem odbyła się ceremonia otwarcia polskiego konsulatu honorowego w Rennes. Mieliśmy zaszczyt, ja jako konsul i Michel Dorin konsul emeryt, przyjąć ponad 50 osobistości z francuskich i polskich środowisk we Francji. 

Nominacje pana Radosława Sikorskiego, wice-premiera i Ministra spraw zagranicznych jak i wszystkie inne insygnia związane z ta funkcja zostały mi wręczone przez pana Ambasadora RP Wiesława Tarkę. Pan Ambasador wygłosił znakomite przemówienie. Wstępne przemówienie wygłosił pan prezydent World Trade center Hervé Lanoé - na ostatnim zdjęciu, który od lat interesuje się naszym krajem i współpraca polsko-francuska. 

Współpraca ekonomiczna miedzy Polska a Bretania jest znaczącą i wciąż się rozwija. 

Kilka osób wygłosiło przemówienia: burmistrz Maen Roch Thomas Janvier, mój przyjaciel i były nauczyciel!, pan Michel Dorin, nasz konsul emeryt, po którym przejąłem te funkcje w lipcu tego roku, Anna Wroniewicz, która tak aktywnie działa w stowarzyszeniu Côtes d'Armor - Warmia/Mazury z jego prezydentem Philippem Gendre oraz pan Joseph Menard prezydent stowarzyszenia Bretagne-Pologne. 

Część oficjalna zajęła nam dobra godzinę. Odśpiewaliśmy hymny narodowe, następnie była masa zdjęć i na końcu koktajl i toasty. 

Bardzo dziękuję moich przyjaciółkom z Polonii za tyle wkładu i pomocy w organizacje tego przedsięwzięcia!

Pani konsul Agnieszka Makowska-Kozinska oraz pan wice-konsul Sławomir Goralczyk uświetnili swoją obecnością te uroczystość. Przedstawiciele władz lokalnych, regionalnych, stowarzyszeń oraz nasz piłkarz grający w ekipie narodowej futbolu RP, Przemysław Frankowski również przybył na nasze święto z małżonka - za co bardzo mu dziękuję i liczę na dalsza współpracę. 

I nasza kochana Polonia oraz członkowie komitetów gmin bliźniaczych, którzy darzą mnie swoją przyjaźnią, za która jestem bardzo wdzięczna... 

Byli tez moi teściowie i mój, bardzo pomagający małżonek, który serwował szampana i zmieniał slajdy.

Jestem oczywiście bardzo wdzięczna wszystkim obecnym osobom i tym, które nie mogły przybyć na te uroczystość tez. 

Przyzywczajam się, po raz pierwszy w mojej egzystencji do posiadania 4 pieczątek z moim nazwiskiem i funkcja, wizytówek z tłoczonym orłem i nasza flaga, karta dyplomaty wydana przez Republikę francuska i, tablicami, godłami, flagami i tym cudownym wyszywanym godłem, kto wręczył mi Ambasador... Nominacja stoi na poczesnym miejscu w salonie... 

ZOBOWIAZUJE.  

 

W tym tygodniu...

Otwieram konsulat, już oficjalnie w Rennes z udziałem kilkudziesięciu zaproszonych gości: senatorów, prezydentów miast i gmin, dyplomatów, prezydentów stowarzyszeń, innych konsuli honorowych i generalnych, przyjaciół, sportowców, dziennikarzy itd. 

Następnie rozpoczynamy lekcje w liceum, ale nie wiem czy je rozpoczniemy bo od wtorku zapowiadają blokady i strajki. Na czwartek 5 listopada zapowiadaj strajk generalny w całym kraju. 

Nastepnie bede w Ambasadzie na spotkaniu konsoli honorowych RP i na świecie narodowym. Następnie wizytę złożę u mojego wydawcy... to wszystko oczywiście zależy od tego jak będzie wyglądać sytuacja w kraju, czy gdzieś nie oberwę po drodze albo się nie rozchoruje. 

Zapowiada się pięknie ale intensywnie i chciałbym by wszystko poszło w miarę zgodnie z planem ale tego nie wiem jeszcze w ten niedzielny wieczór Wszystkich Świętych! Polskiej atmosfery bardzo mi tutaj brakuje...

 

Jutro... 53!

Co roku robię sobie małe podsumowania, drobne bilanse i tak z wielka wdzięcznością myślę o tym minionym czasie 12-stu miesięcy. 

Tyle się wydarzyło! Tyle się zmieniło! 

I choć ostatnie tygodnie napawają mnie ogromnym niepokojem, wywołują złość i rozczarowanie, to postaram się nie oceniać całego roku przez ich pryzmat. 

Przede wszystkim był to rok wytężonej pracy dla mnie ale nie tylko dla mnie bo i dla mojego syna, Antoniego. Okres od stycznia do maja był, z perspektywy czasu, wyczerpujący i nie chciałabym go przeżywać już nigdy więcej. 

Ja łączyłam prace w liceum, na Uniwersytecie, w komisji konkursowej na nauczycieli i jeszcze wiele zaangażowań polonijnych, wtedy tez dowiedziałam się o mojej nominacji na Konsula honorowego RP a Antoni podchodził do konkursów, pracował 7 dni w tygodniu po 18 godzin dziennie, stresował się strasznie i wszędzie były tylko znaki zapytania. 

Rodzice moi w Polsce chorowali a mama miała wypadek bo wpadła pod tramwaj ze skutkami, które ciągnęły się cale miesiące. 

Cale to napięcie i ten nawal wszystkiego odpuszczał w pierwszych dniach lipca by ostatecznie odpuścić gdy dostaliśmy potwierdzenie dotyczące Antka szkoły, do której się dostał 17 lipca. 

18 lipca pojechaliśmy do Polski i zaczął się dobry czas! 

Czas odpoczynku, czas ostatecznej nominacji na Konsula honorowego RP 20 lipca dokładnie przez pana wice-premiera Radosława Sikorskiego, czas odkrywania swoich korzeni, zwiedzania i poznawania już na żywo wspaniałych ludzi! Agusia - kłaniam się nisko!

Nie trwał on zbyt długo bo już 25 sierpnia trzeba było od nowa zacząć działać na pełnych obrotach i zmierzyć się z kolejna ilością stresów i problemów. 

A od początku roku... no cóż... zawodowo sytuacja jest dramatyczna, nadal napięta i nie wiem co z niej wyniknie. Ale szczęśliwa jestem będąc Konsulem - za kilka dni otwarcie Konsulatu w Rennes, publikując moja książkę, uczestnicząc w Szkole Liderów i robiąc tysiąc innych rzeczy. 

Antek jest całkiem, całkiem szczęśliwy bo szkoła odpowiada na jego zainteresowania w dużym stopniu. Studia w niej pasjonują, spotkania wypelniaja radością. I jeszcze gra w teatrze teraz! Powrócił do starych zainteresowań. 

Przede mną droga - oby była taka jak na ta zdjęciu z polskich Tatr, w których spędziłam cudowne dni tego lata. Niech zniknie ta ciągła PRZEMOC, niech ustana wojny, niech życie będzie pełne barw i dobra - tego sobie życzę na kolejny rok.