2017

Zdjecie z 26 grudnia, ze Starego Rynku w Poznaniu

Sylwestrowe popoludnie 2017 roku. Otworzylam nowo zakupiony komputer i znow spedzam kilka chwil na blogu, z wami... blizszymi, dalszymi tymi naj, naj i tymi, ktorych ledwo znam. Blog a raczej blogi sa czescia mojej codziennosci. Wiec nic w tym dziwnego, ze akurat teraz. 

Kilka godzin temu wrocilismy do domu z podrozy z Polski i z Berlina. Szczesliwie i calo... dla mnie bojacej sie latac to wazne. Bo rok 2017 w kilka lotow obfitowal. Tylko 10. Dla jednych to miesieczna dawka dla mnie roczna i wystarczajaca.

Jaki byl ten 2017 rok? Czas na krotkie podsumowanie...

Byl fajny, bardzo laskawy i za to jestem Temu co w gorze bardzo, bardzo wdzieczna!

1. Moja najblizsza, trzy osobowa rodzina jest zdrowa. 

Dalej juz nie jest tak dobrze... Mama troche choruje, bola ja nogi i chcialbym by sie to na lepsze obrocilo... z innymi czlonkami rodziny tez nie jest super-zdrowo, ale niestety trudno tutaj sie komus w jego zycie i sposoby zycia wtracac. 

2. Antek rozwija sie doskonale. Uczy sie doskonale. Spiewa, uprawia sporty... ma swoje sukcesy i jest kochany do tego wiec pelnia szczescia jak dla mnie.

3. Z mezem mym zyjemy zgodnie przez 99% roku. Rekord jakis nam sie tutaj zebral. Chcialabym by w pracy lepiej mu szlo. Bo moze byc duzo, duzo lepiej... ale nie jestem NIM. 

4. W mojej pracy idzie mi bardzo dobrze bo i prace uwielbiam ( z wyjatkiem dojazdow). W czerwcu dostalam promocje. Zarabiam wiecej. Mam lepsza pozycje. Przeszlam przez pierwszy etap kolejnego konkursu z jezyka polskiego do sekcji miedzynarodowych. 19 stycznia zdaje etap ustny. Czuje sie w mojej pracy dobrze, bardzo dobrze a i moze uda sie jeszcze cos ulepszyc?

5. Wydalam moja trzecia ksiazke. Ma same dobre recenzje. Dosc dobrze sie sprzedaje choc piszac ja nie myslalam o tym aspekcie... Zrobilam to dla Kogos i dla jeszcze Kogos i jeszcze... dla kilku bardzo znaczacych osob. Moich aniolow strozy. Z milosci i z potrzeby serca. 

6. Odbylam kilka podrozy: wysypy Kanaryjskie, Poludniowe Wlochy, dwa razy Polska, Berlin teraz na koniec roku plus oczywiscie podroze po Francji... mam glowe pelna wspomnien, slow i emocji.

7. Spotkalam na swojej drodze kilku wspanialych ludzi, roznych narodowosci, roznych jezykow. Mam kilku nowych przyjaciol... mysle teraz o nich cieplo...

8. Wiele sie nauczylam... wiele przemyslalam... zadecydowalam i byly to dobre decyzje... wiele przeczytalam, wysluchalam, przestudiowalam... jestem bogatsza, duzo bogatsza.

9. Napichcilam sie tez sporo, nakosztowalam... tyle przyjemnosci i wrazen!

10. Zawsze realizuje moje postanowienia... nie tylko te noworoczne. Jestesm wielkim upraciuchem i jak czegos chce to to predzej czy pozniej zdobede niezaleznie od tego czy to wymarzona figura, waga, sukienka czy nowy tekst do publikacji... od jutra wiec zaczynam nieco od nowa, ale z glowa pelna planow i marzen, ktore zrealizuje bo tak umiem i wiem czego chce! 

A wam, kochani czytelnicy tego bloga, zycze milego ostatniego wieczoru 2017 i spelnienia marzen w 2018!

WESOLYCH!

WESOŁYCH ŚWIĄT!

JOYEUX NOEL!

od całej naszej rodziny...

Koncert czwartkowy... hm... czekamy!

https://rcf.fr/actualite/concert-de-noel

Czwartkowy koncert antkowego choru... "nie w kasze dmuchal" z solistami na swiatowym poziomie... Nie moge sie doczekac!https://rcf.fr/actualite/concert-de-noel

"Odchodzic" - bardzo ciepla i poruszajaca recenzja pani Izy.

Bardzo serdecznie dziekuje!

http://izawlabiryncieksiazek.blogspot.fr/2017/12/odchodzic-agnieszka-moniak-azzopardi.html

Odchodzić. Agnieszka Moniak-Azzopardi

TYTUŁ: Odchodzić

AUTOR: Agnieszka Moniak-Azzopardi

WYDAWNICTWO: wydawnictwo Novae Res, 

GATUNEK: powieść obyczajowa

STRON: 377

Zdjęcie autorskie Iza w labiryncie książek

"Kochać - jak to łatwo powiedzieć 
 Kochać - tylko to, więcej nic... "

Ten fragment piosenki Piotra Szczepanika pięknie podsumowuje treść tej powieści.
Choć chciałoby się parafrazować:
Odchodzić-jak to łatwo powiedzieć...

Książka ta wywarła na mnie ogromne wrażenie. Bez łez się nie obyło. I żeby nie było, że nie uprzedzałam...
Będę chciała namówić Cię do jej przeczytania.

Przyznam się szczerze, że na książkę trafiłam przypadkowo. Autorki nie znam, ale zainteresował mnie opis i zdanie na okładce: "Życie jest zwycięstwem wszystkiego nad nicością". 
Jak się dowiedziałam ze strony wydawnictwa autorka jest doktorem nauk społecznych we francuskiej szkole EHESS. Obecnie uczy historii i geografii we francuskim liceum oraz wykłada w Szkole Nauk Politycznych w Bordeaux i Grenoble. I toż aż się zastanowiłam: to dobrze czy źle? Przynudzi jak belfer czy porwie mnie na Wołyń? 

Powieść ta dzieje się w dwóch płaszczyznach czasowych: jedna to czasy przedwojenne i wojenne przedstawiające losy rodziny Stanisława i Antoniny, a druga to losy powojenne Henryka i jego rodziny.

Choć obie wywołują niesamowite emocje, to mnie zdecydowanie "zmasakrowała emocjonalnie" część opowiadająca o czasach przedwojennych i wojennych na Wołyniu. Przecież znam historię i wiedziałam czego mogę się spodziewać, to i tak nie mogłam spokojnie czytać niektórych fragmentów. 
Niesamowicie plastycznie ukazane życie w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku na Wołyniu. Codzienne życie, problemy i troski, bieda. A z drugiej strony miłość, ciężka praca, wiara w Boga. Życie w zgodzie z naturą i przykazaniami. Rożne religie i różne narodowości żyjące po sąsiedzku. Życie skromne i ubogie. Radość z jesiennych zbiorów i walka o przetrwanie zimy. Pierwsze potańcówki i pierwsze miłości. Czyli powszedniość codzienności.
Ale wybucha wojna i nadchodzi lato 1943 roku...
Nie napiszę nic więcej. Tylko krótko: mnie brakło chusteczek.
Niesamowite emocje, które potęguje fakt, że to nie są zdarzenia fikcyjne...

Druga część tej lektury to życie jednego z dzieci - Henryka. Życie w czasie wojny, próby odnalezienia się w powojennej Polsce, praca, żona, dzieci. I wreszcie spotykamy wnuczkę - Natalię. Tutaj niesamowicie wzruszająco autorka opisała relacje dziadek-wnuczka. Piękna miłość, której nie sposób wyrazić prostymi słowami. Młoda kobieta przemierza pół Europy aby zaopiekować się chorym dziadkiem. Troskliwie się nim zajmuje. Tu też przydadzą się chusteczki.
Ja tu jednak poczułam przysłowiową "łyżkę dziegciu w beczce miodu". Przedstawiony stosunek rodziny do osób starszych i schorowanych oraz praca służby zdrowia przyprawiają o zgrozę. Ale... Niestety tak jest. Ja wielokrotnie byłam świadkiem różnych sytuacji, które potwierdzają to, co opisuje autorka. Bo w naszym kraju nie da się, niestety, samą miłością rodziny wyleczyć schorowanych staruszków...

Odchodzić... Tytuł, który mnie się wielokrotnie przewijał w trakcie czytania.

Odchodzić można z domu, kiedy zakłada się własną rodzinę. Jak Maria.
Odchodzić można z własnego kraju, kiedy emigruje się na inny kontynent. Jak Józia.
Odchodzić można od rodziny do Królestwa Niebieskiego. Jak dwoje maleńkich synków Antoniny.
Odchodzić można też od rodziny, aby bronić swojego kraju. Jak Bolesław.
Można też odejść od zmysłów, kiedy widzi się wojenne piekło na ziemi. Jak mieszkańcy Wołynia.
Odchodzić można na wiele sposobów.

Pani Agnieszka Moniak-Azzopardi przepięknie przedstawiła tę sagę rodzinną. I choć na początku przeskoki w czasie mogą wkurzać, to po przeczytaniu stwierdzam, że to był świetny pomysł. Te zmiany opisywanych czasów pozwalały mi ochłonąć i przemyśleć to, co właśnie przeczytałam. Nienużące opisy, ciekawi bohaterowie, imponująca lekcja historii i mocno refleksyjne wydarzenia udowodniły, że powieść obyczajowa z tłem historycznym może być lekturą niesamowicie interesującą i emocjonującą.

A na koniec cytat:

"Jedna rodzina, tyle różnych losów..."

Szczerze polecam. Tylko nie zapomnij o chusteczkach.

PS. I to jest kolejna książka, która udowadnia, że bycie dobrym człowiekiem nie zależy od narodowości.

Dzisiejszy dzien rozpoczety z Chodakowska... pelen pracy i wrazen. Francuska codziennosc: czesc 137.

Wstalam dzisiaj raniutko, jak zawsze, kilka minut po godzinie 6. Dzien rozpoczelam z Ewa Chodakowska i 50 minutami gimnastyki "Slim Fit". 

Potem bylo sniadanie z wloskim Panettone, zielona herbata i kaki. Antek spal do odziny 9 wiec bylo cicho i spokojnie. Maz tylko do mnie dolaczyl, na sniadanie oczywiscie bo na gimnastyke to nie za bardzo. Tylko patrzec jak mu sie brzusio znow zaokragli!

Leniwie wzielam sobie kapiel. Pomoglam Antkowi z zadaniu z historii i z niemieckiego. Wyprasowalam rzeczy z tego tygodnia czyli 2,5 pralki jak ja to mowie. W tym czasie nastawilam obiadek... dzisiaj klopsiki wolowe w sosie pomidorowym, brukselka, awokad na przystawke. 

teraz jest juz po... i uwijalam sie z paczuszkami ciastek do podarowania i na sprzedaz - zdjecie na dole. 

Za chwile jedziemy na golfa. Antek ma trening a my pewnie kilka ruchow golfowych tez wykonamy. Trzeba sie bedzie przebrac w szatniach pozniej bo bezposrednio na 17 musimy dowiezc Antka na probe a o 18:30 drugi koncert Bozonarodzeniowy... oj bedzie sporo wzruszenia!

Tymczasem wczoraj uzupelnialm choinkowe braki... kokosowe, ciasteczka mendiant na miodzie i na bakalaich te co wyzej tez zostaly pokrojone i udekorowane ale hitem tego roku sa kulki sniegowe zrbione z marcepana z wanilia, cytryna i biala czekolada. Wrzucam przepis na bloga kulinarnego i pozdrawiam sobotnio!

Produkcja ciastek i ciasteczek; Antka genialny pierwszy trymestr czyli misz masz Francuskiej codziennosci: czesc 136.

Wczorajszy dzien caly spedzilam na stazu w zwiazkach zawodowych, do ktorych jako nauczyciel naleze. I dobrze bo sporo sie dowiedzialam i nawet troche pieniedzy odzyskam bo nie wiedzialam, ze nalezy mi sie zwrot, jako nauczycielowi lotnem, za posilki. Tak wiec dwa posilki tygodniowo po 7 euro to jest 14 razem a place, na szkolnej stolowce o 1/3 mniej. Taki drobny prezent od Edukacji narodowej na kawe! Ale ciesze sie. 

Dzisiaj od rana za to energia... Od 7:30 juz sprzatalm dom, do godziny 10. Potem plotkowalam z rodzicami pijac kawe. Nastepnie zajelam sie dalsza produkcja ciasteczek: na sprzedaz i do rozdawania i do jedzenia tez. Zrobilam obiad w miedzyczasie - szaszlyki z tunczyka, pyszne, przepis wrzucam na bloga kulinarnego. Po obiedzie, poprawialam sprawdziany jednej klasy... bite 4 godziny roboty. 

teraz oddycham... i pisze sobie na blogu sluchajac Jazzu Bozonarodzeniowego!

Tymczasem syn moj zakonczyl pierwszy trymestr jako 3 w swojej klasie i przylecial w poludnie na obiad z listem Gratulacyjnym od rady pedagogicznej i od szefowej gimnazjum. Dumny strasznie. Ale my chyba jestesmy jeszcze bardziej z niego dumni!; Dziecko moje fajne wyniki osiaga, lubi sie uczyc, poznawac i ma ambicje a to jest zdrowa choroba. Tym bardziej, ze po 4 godzinach zapisywania na czerwoniasto sprawdzianow moich uczniow w wielu przypadkach zadaje sobie to pytanie Co oni robia w 1- szej klasie liceum ogolnoksztalcacego? Polowa nie ma wystarczajacych umiejetnosci i wiedzy by w liceum byc. Czesc nawet sie nie stara, nie robi tego czego sie od nich wymaga. ten nasz system jest beznadziejny w akceptowaniu zyczen rodzicow a nie solidnym oceniaiu po wynikach i zaangazowaniu uczniow. Potem mamy takie kwiatki beznadziejnosci. 

Jestem tak zla na te klase, najgorsza moja zreszta, ze im nie popuszcze, zamiast Swiat beda miec korbiaste zadanie domowe bo skoro, gdy trzeba pracowac to nie pracuja to coz... trzeba bedzie pracowac wtedy, gdy inni beda wypoczywac i swietowac. Nie lubie tego, ale nie mam wyjscia. W lutym maja egzamin z historii licealny i nie maja nawet 10 puntow na 20! Taki poziom wysoki mamy... buuuu... Tak sie konczy przepuszczanie tez z kalsy do klasy na prosbe rodzicow. Rodzicow tez pewnie trzeba by doinformowac. 

Nic to... zycie plynie dalej. Boje sie o samolot, o droge z Berlina czy da sie jechac? czy nie zasypie, zalodzi i w ogole???? ktos cos... pogoda na przyszly piateczek?

Sen z wiadomoscia...

Przechadzalismy sie nad brzegiem Garonny. Towarzyszyl nam moj dziadek Heniek. Byl mlodszy niz w ostatnich dniach swojego zycia. Usmiechniety i ubrany w ostatni sweterek, blektiny, kaszmirowy, ktory mu ofiarowalam. Rozmawialismy o wszystkim, smialismy sie. Antek przytulal sie do niego. W pewnym momencie pytam dziadka:

- Co ty tutaj robisz? Przeciez nie zyjesz od 2010 à mamy 2017?

Dziadek Na To:

-Jestem. To Tylko wasza percepcja.

W oczach mial radosc.

Obudzilam sie. Usmiechnelam i probowalam zamknac oczy bo chcialam z nim byc dalej, kontynuowac nasz spacer. Niestety nie udalo mi sie do niego wrocic. Bylam jednak szczesliwa, tak bardzo szczesliwa !

Przygotowania do Swiat w wersji francuskiej. Francuska codziennosc: czesc 135.

Dom udekorowany... choinka, korony na wszystkich drzwiach i oknach, swiece i jeszcze mamine Anioly cudnej urody rozpiely swoje skrzydla wszedzie! 

Z glosnikow muzyka swiateczna a to ta z Korsyki, a to ta made in America a to ta polska czy lacinska. Dzwieki, znane, cudne, coroczne! W ubiegla niedziele wybralismy sie z Helen na koncert naszych synow do Vendays Montalivet, 78 km od Bordeaux. W strugach deszczu jechalysmy i w wietrze takim ze 100 km na godzine. Ale musialysmy tam byc. Koncert cudownej urody pomimo okropnej pogody. Kosciolek wypelniony. Helen wzruszona - ona zawsze przy lacinskich koledach sie wzrusza. A ja? Wlasciwie przy wszystkich... W drodze powrotnej zabralismy chlopakow do Mc Donalda, ja nie lubie, ale oni - dzika radosc! Bylo tak milo, tak cieplo. I nasze rozmowy z Helene... niczym nie moge ich zastapic.  W najblizasza sobote koncert numer 2 a w czwartek 21 grudnia koncert numer 3. 

Tymczasem kontynuuje pieczenie, obtaczanie w cukrze i w czekoladzie... a moj syn tylko je czekoladki z kalendarzy. Na dole ten kupny w wersji staroswieckiej. 

Jutro dzien w zwiazkach zawodowych, mam wolne od lekcji. Bede sie zwiazkowo doksztalcac. 

U nas tez juz JEST. Francuska codziennosc: czesc 133

Choinko piekna jak las... pamietam taka piosenke z przedszkolnej zerowki!

Choinka znow zawitala do nas. Antek ze Stéphanem wybrali piekna epicee. Ponad 2 metry od podlogi do sufitu. W tym roku dekoracje nie na bialo a na rozno-kolorowo. Robi sie calkiem swiatecznie. Kartki wypisane. Swiece plona, lampki na choince tez i tak by sobie czlowiek usiadl i pierniczki pochrupal. Jeszcze dwa tygodnie pracy przed nami. Damy rade? Damy!

A dzis wieczorem pierwszy koncert Bozonarodzeniowy antkowego choru... jedziemy...

"Odchodzic" - recenzja pani Ewy Woltman

„Jedna rodzina – tyle ludzkich losów.” 

„Odchodzić” Agnieszki Moniak – Azzopardi to niebanalna książka o przemijaniu, sile więzi rodzinnych, bezradności wobec nieuchronności losu, o dojrzewaniu do akceptacji życia we wszystkich jego przejawach i fazach, także tej ostatniej, dopełniającej się w cieniu cierpienia i zbliżającej się śmierci.

Z pierwszej części powieści stopniowo wyłania się szkic kilku gałęzi drzewa genealogicznego, obraz kilku pokoleń bohaterów, nad których losami autorka pochyla się z serdeczną uważnością. Rekonstruując wybrane fragmenty dziejów rodu, konsekwentnie, lecz nie natrętnie przywołuje konteksty historyczne, społeczno-polityczne i kulturowe, bowiem moment dziejowy, środowisko, narodowość  i geoprzestrzeń  determinują biografie postaci i odciskają trwałe piętno na ich wyborach życiowych i systemach wartości. Mogą stać się też źródłem  poczucia godności osobistej, ale, paradoksalnie, generują też lęki i kompleksy. 

Autorka osadza zasadniczą część akcji swojej sagi na Wołyniu, w kresowym tyglu etnicznym, gdzie żyją obok siebie Polacy, Ukraińcy i Żydzi. Zderzenie różnych narodowości, religii i kultur staje się źródłem konfliktów, ale bywa też lekcją tolerancji i solidarności ponad podziałami, czego dowodzi na przykład scena, w której Żydówka kierując się odruchem wspólczującego serca w wigilijny poranek przynosi ciasto biednej rodzinie chorującego Stanisława lub inne, gdy bracia ratują tonącego ukraińskiego parobka, a Ukrainka w 1943 roku ukrywa rodzinę Zosi. W warstwie fabularnej nie brak zdarzeń  tragicznych, czy wręcz drastycznych, gdy członkowie rodziny stają się ofiarami zbrodni i rzezi wojennych. Zadziwiająco różnie potoczyły się losy bohaterów książki. Jednych, jak na przykład Józię i jej męża życiowa droga poprowadziła na emigrację, aż do Kanady, inni, jak Henryk i jego przyjciele z Koniuch, zostali wywiezieni na roboty przymusowe do Niemiec lub jak Gąsiorowscy zginęłi z rąk oprawców. 

Rodzina dla prawie wszystkich bohaterów sagi staje się pierwszą i najważniejszą szkołą życia. W procesie dojrzewania koniecznością okazuje się zarówno bolesna separacja od najbliższych i opuszczenie gniazda (Józia), jak i podtrzymywanie więzi (Natalia).

W galerii barwnych postaci tej powieści pojawiają się silne kobiety, zahartowane biedą,  zdeterminowane i walczące o przetrwanie najbliższych (Antonina), pracowici i odpowiedzialni mężczyźni (Stanisław), odważni, skłonni do podejmowania życiowego ryzyka młodzieńcy (Bolek i Heniek), kruche i bierne w swej  niezaradności staruszki (Janina), pełni pasji społecznicy (Teresa). Autorka z równą wnikliwością tworzy portrety kobiet, jak i mężczyzn, dokonujac poniekąd literackiej rekompensacji wartości bohaterek, które ze względu na uwarunkowania socjologiczne i kulturowe w I połowie XX wieku pozostawały jeszcze na marginesie życia społecznego. 

Centralną postacią powieści posiadającej dwudzielną kompozycję jest jednak Henryk – najpierw dziecko, którego rodowód i gniazdo rodzinne szczegółowo poznajemy, potem marzący o karierze pilota nastolatek, którego plany nieoczekiwanie pokrzyżowała II wojna światowa, a następnie dojrzały mężczyzna, nauczyciel – entuzjasta i w końcu  ukochany Dziadek Natalii. 

Akcja powieści rozpoczyna się w 1924, kończy około 2010 roku. Czas historyczny odgrywa znaczącą rolę w pierwszej części utworu, z wolna ustępując miejsca strumieniowi czasu subiektywnego, odmierzanego fazami postępującej choroby Henryka i jego powolnym odchodzeniem. Dynamika zdarzeń w świecie zewnętrznym przestaje wówczas mieć znaczenie, bo najważniejsze dokonuje się w relacji Dziadek – Wnuczka, w głębi serca, w warstwie emocji. Przestrzeń zawęża się do jednego miasta (Wałcz), jednego mieszkania, a w nim – łóżka Dziadka. 

O smaku życia nie decydują, jak wcześniej, ekstremalne przeżycia, gwałtowne uczucia, wielkie sprawy, ale doświadczenia i radości najprostsze oraz detale.  Największą  wartością codzienności jest to, że jeszcze jest dostępna, dopóki życie trwa. Jej piękno można odnaleźć w smaku dobrej herbaty i nałęczowskich śliwek w czekoladzie, zwłąszcza, gdy pamięta o nich ukochana osoba.

Miarą odległości pomiędzy Henrykiem i Natalią nie są tysiące kilometrów pomiędzy Francją a Polską, ale bliskość serc i czułość gestów, język miłości i wzajemnego oddania. Współcześnie, gdy w życiu publicznym tak niewiele uwagi poświęca się ludziom sędziwym, chorym, zniedołężniałym lub niepełnosprawnym, istotną zaletą książki jest wrażliwość i subtelność, z jaką młoda pisarka  przedstawia  kondycję starego człowieka, jego cierpienie i niemoc. 

Powrót do genealogicznej przeszłości w poszukiwaniu ciekawych scenariuszy życia ma szanse zakończyć się sukcesem, bowiem  życie bywa niekiedy  bardziej zaskakującym reżyserem zdarzeń niż ludzka wyobraźnia. Myślę, że Agnieszka Moniak-Azzopardi czerpiąc inspirację z dziejów rodu, w literackich stop-klatkach nie tylko ocaliła od zapomnienia postacie i zdarzenia, losy jednostek i zbiorowości, ale także mimowolnie podjęła próbę odkrycia jakiś okruchów prawdy o sobie w kontekście historii rodzinnych. 

Książka warta przeczytania. Zdecydowanie polecam.

Pani EWO... ogromne DZIEKUJE!

"Odchodzic" w Strasburgu!

Pani Katarzyno, dziekuje za zdjecie!!!

Szopka neapolitanska w moim domu. Francuska codziennosc: czesc 131.

Tego lata spedzilismy tydzien pod Neapolem i zwiedzilismy przylegly temu miastu region jak i samo miasto. Zdjecia i opisy tych miejsc znajdziecie w rubryce "Poludniowa Italia". I tak przechadzajac sie po Neapolu pewnej sierpniowej soboty trafilismy do butiku pana Roberto Coletta. 

Byl to bardzo spokojny, starszy pan, ktory przywital nas radosnie nie przerywajac swojej pracy - malowal wtedy kolejne postacie do szopek. Jego warsztat wypelniony byl szopkami. Byly te ogromne jak i te miniaturowe, pod kloszem, jak ta nasze, i te do ustawiania w domu. Na polkach setki figur w roznych strojach dopelnialy oferty. Nie moglismy oderwac oczu od tych cudownosci. Antek przygladal sie wnikliwie samej pracy artysty. 

Nie wyszlismy z pustymi rekoma. Nasza szopka nie jest zbyt duza. Ma jakies 25 cm wysokosci, ale jest wykonana przez pana Coletta recznie, kazda figurka, kazde zdziblo trawy przyklejone do jej terakotowych scian. Teraz stoi obok naszych swiec adwentowych i nie mozemy sie na nia napatrzec. 

W tym roku, po raz kolejny, neapolitanscy artysci podarowali szopke papiezowi Franciszkowi. 

Ta tradycja jest tak piekna i tak silna... trwa od ponad 700 lat w Neapolu choc oczywiscie zapoczatkowal ja Swiety Franciszek z Asyzu w XII wieku. 

Kolejna recenzja " Odchodzic"

Dziekuje Pani Barbarze Smidowicz za ciekawa i Bardzo analityczna recenzje.


https://zaczytani.pl/ksiazka/odchodzic,druk

Anonimy

Po raz  podkreslam, ze nie bede tutaj publikowac zadnych anonimowych komentarzy czy to zjadliwych czy zyczliwych. Podstawowa kultura osobista wymaga przedstawienia sie z imienia I z nazwiska ( jesli nie posiada sie wlasnego, zidentyfikowanego bloga)  rozmawiajac z  kims kogo imie I nazwisko znacie.

Wyjatkowo obrazliwe i niestety anonimowe komentarze sa przeze mnie zglaszane w formie skargi na policji. Prosze sie wiec nie zdziwic gdy ktos zapuka kiedys do niektorych drzwi. Obrzucanie kogos inwektywami i grozenie  mu jest prawnie karalne.

Wczorajsze "pierniczkowanie". Francuska i polska codziennosc: czesc 130

Przychodzi taki grudniowy czas... gdy w domu pachnie miodem, cynamonem, galka muszkatulowa, gozdzikami. Potem cala kuchnia i salon plyna kolorowymi lukrami i ozdobami z cukru. Z glosnikow za to slychac pierwsze koledy i piosenki swiateczne. UWIELBIAM ten czas!!!!!

Czlowiek sie nameczy bo ja tych pierniczkow i innych ciasteczek musze napiec w ilosciach hurtowych. Sprzedaje je antkowy chor, rozdaje je w pracy, sasiadom, przyjaciolom, znajomym. Sami tez troche zjemy. Takie to moje przedswiateczne zaangazowanie. W ubieglym roku zanieslimy paczki ciastek z Antkiem do centrum dla uchodzcow. Nigdy nie zapomne ich wzroku i ich "dziekuje". W tym roku moze zrobimy podobnie albo przejdziemy sie po ulicach Bordeaux i rozdamy kilka paczek tym, ktorzy na ulicach zebrza. Serce sie kraje, lzy same plyna, ale jak wiele jest osob, ktore potrzebuja wsparcia i ciepla? Nie tylko tego materialnego ale tego zwyklego ludzkiego, duchowego?

Zadanie na dzisiaj dla Antka oddac czesc zabawek i ksiazek, z ktorych juz wyrosl, a ktore sa w idealnym stanie bo jutro chce je zawiezc do pracy. Zbieramy dla Secours populaire zabawki i ksiazki.  Ucze go nie tylko pracy i bycia odpowiedzialnym ale tez dzielenia sie tym co ma. 

Dobrej niedzieli... pierwszej adwentowej. Niech zaplonie pierwsza swieca i plomyk nadziei w oczach kogos kogo spotkacie dzisiaj. 

Garsc adwentowej juz codziennosci. Francuska codziennosc: czesc 129

Za 3 tygodnie powinnismy byc juz w POLSCE! Swieta z moimi rodzicami w tym roku!!! Czekam na nie z wielka radoscia. Robie sie nostalgiczna, wspominam moje swieta z dziecinstwa... Lot ode mnie do Berlina zakupiony od wrzesnia. Hotele w Poznaniu i w Berlinie zarezerwowane jak i samochod na lotnisku w Berlinie zaklepany. Byle sniegu zbyt duzo nie bylo by mozna bylo dojechac i doleciec.

1 grudnia... na moich drzwiach zawisl wieniec adwentowy. Na stole ustawilam swiece 4, po jednej na kazda niedziele adwentu. Na stoliku po dziadku, porcelanowy, czerwony domek Mikolaja, w ktorym juz co wieczor beda palily sie swieczki. Nie wytrzymalam tez i wyciagnelam nasza zakupiona tego latat w Neapolu szopke recznie robiona... odkurzylam ja nieco po kartonowym pobycie. Jest cudowna!!!

Na kredensie z naczyniami zawisl stary kalendarz adwentowy Antka. Jest on zrobiony z filcu i moj syn majac go od 1 roku zycia jest bardzo do tego przedmiotu przywiazany. Niestety polski sklep zostal w Bordeaux zamkniety, nie ma wiec polskich slodyczy a szczegolnie krowek. Wrocilismy wiec   do francuskich cukierkow papilliotes, ktore tez uwielbiamy. Drugim kalendarzem antkowym jest tradycyjny niemiecki kalendarz z czekoladkami mlecznymi w ksztalcie aniolkow.

Jeszcze wiec 3 tygodnie do wakacji, do lotu wiec 3 tygodnie pracy i to intesywnej bo sa rady pedgagogiczne, koniec trymestru, wystawianie ocen, wypisywanie setek opinii, plus lekcje plus okres swiateczny. A mi wysiadlo zdrowie szlachetne. Bo jak zwykle z kataru rzucilo sie w ciagu 48 godzin na zatoki, jak co roku, jak nawet kilka razy w roku i dzisiaj rano musialam przeprosic stara maszyne do zatok. Wykonalam moj zabieg wstrzykiwania a raczej wyplukiwania plynem sterydowem moich zatok i mojego nosa.
Brzmi barbarzynsko i tak tez wyglada! Ale jaka ulga po! Dzis w poludnie zrobilam kolejny zabieg, wieczorem trzeci. Mam nadzieje, ze zatrzymam proces zapalny na tyle by funkcjonowac jako tako. W przeciwnym wypadku skoncze na doustnych sterydach, antybiotykach i zabiegach u laryngologa. Staram sie wiec dzisiaj troche odpoczac, jutro podobnie. Wkurza mnie przy okazji fakt, ze nie moge isc pobiegac ani pocwiczyc bo sie boje ze sie pogorszy i forma nie ta... Zasypiam przed 22... i spie, spie na tyle na ile moge.

Wczoraj zadzwonil dyrektor liceum ze Strasburga. Powiedzila mi, ze sa 2 kandydatury na proponowana pozycje pracy, ale ze on poprze moja. Tyle, ze jego glos liczy sie na 1/5. Wiec nie wiem co z tego wyniknie. Fajnie by bylo jak by wyszlo bo lubie nowe wyzwania i pracy sie nie boje!