Czekam...

Konkurs BCE skończył się dziś w południe. 

Czekam na powrót syna... 2,5 miesiąca bez widzenia się... jak dla mnie to stanowczo za dużo. 

Ale radons ze spotkania już buzuje...

Ide pichcić! 

 

Propozycje płyną z... Uniwersytetu.

Co mnie ogromnie cieszy ale... nie spodziewałam się. Żałuje tylko, ze nie mam wystarczającej liczby godzin i możliwości by uczyć tylko na Uniwersytecie - co kiedyś notabene było moim marzeniem i o co przez tyle lat zabiegałam. 

Tymczasem uczę już 3 lata na Uniwersytecie w Rennes, jako wykładowca kontraktowy. Jest nas 60% uczących w ten sposób bo Uniwersytety we Francji nie maja pieniędzy na zatrudnianie wykładowców na etaty. Nie będę się rozwodzić nad konsekwencjami bo raczej się domyślacie. 

I tak z roku na rok dostawałam coraz to nowsza propozycje bo moi studenci bardzo pozytywnie oceniają moje zajęcia. Mam najwyższe notowania wśród nauczycieli prowadzących ćwiczenia na fakultecie historii. Jestem z tego strasznie dumna! 

W tym roku więc będą poważne zmiany. Dostałam propozycje już nie cwiczen a wykładów i nie na pierwszych latach studiów a na magisterkach. Mam cały program wokół geopolityki do przygotowania i wyłożenia. Wykłady oznaczają tez lepsze pieniądze. Zostawiłam sobie tylko jedne ćwiczenia z historii współczesnej bo je lubię i moi studenci, którzy mieli ze mną historie średniowieczną specjalnie zapisywali się do mnie na współczesna w następnym roku... takie niespodzianki mam od dwóch lat. 

Jestem więc ogromnie wdzięczna za to wszystko co mnie spotyka. Jestem tez pozytywnie zakręconą bo kocham wyzwania i kocham prace i kocham pracować po prostu. Pracuje strasznie dużo ale to lubię jeśli są normalne warunki pracy i jeśli można pracować. 

Takze w przyszłym roku... rozkręcam się! 

 

"Boksuje się z życiem bo mam... kilka ambicji" - powiedział Antoni!

Zdjęcie sprzed trzech lat a zdanie wypowiedziane wczoraj podczas naszej rozmowy telefonicznej. Zaskoczyło mnie. Bo on tak całkiem serio... po 3 dniach konkursów BCE i przed 3 kolejnymi. 

Szczerze zadziwia mnie podejście mojego syna do tych konkursów. Strasznie poważne z jednej strony, niesamowicie solidne, ze znakomitym zarządzaniem stresem, snem, dieta... i jednocześnie WALECZNE. Bo mówi nam "rozwale te temat, dam z siebie wszystko".

Zdawałam wiele egzaminów i konkursów w soim życiu, ale tego jak on zdaje to na pewno nie odziedziczył po mnie a jeszcze mniej po swoim ojcu! Ja zawsze brak snu, stres maksymalny - żadnego mądrego zarządzania stresem nie posiadłam w czasach zdawania a już podejście typu "rozwale temat" było zupełnie, ale to zupełnie mi obce! Ja to byłam trzesawka z cyklu "mam nadzieje, ze nie zapomnę, mam nadzieje, ze dam radę, mam nadzieje, ze coś umiem". 

Po egzaminach i konkursach zazwyczaj miałam solidna migrenę albo byłam tak wykończona całością, ze chorowałam. 

On, jak narazie, po 8 godzinach zdawania, godzinę odpoczywa, po czym godzinę gra w tenisa albo idzie biegać, po czym je, szykuje torbę na następny dzień, bierze gorący prysznic i by się zrelaksować czyta sobie jakaś biografie sportowca albo ogląda film i idzie spać. Następnego dnia o 7:20 śpiewa już hymn z innymi przyjaciółmi i o 8 rozpoczyna kolejne zdawanie do 18. 

Sama nie wiem co o tym myśleć????

Nie wiem czy te klasy prépas nie ksztalca takich wojowników właśnie, przygotowanych i fizycznie i psychicznie i intelektualnie do tego typu pracy i wyzwań? 

Podziwiam jego jasność myślenia, jego zacięcie i sile. Oczywiście nikt nie wie czy coś z tego wyniknie akurat teraz, w tym roku, ale jego podejście jest dla mnie wzorcowe. 

 

"Globalizacja obojętności"... co zachowam po papieżu Franciszku?

Oglądając transmisje z uroczystości pogrzebowych papieża Franciszka... zapytałam sama siebie co mi po nim zostanie? Co zachowuje? Co przyjmuje jako swoje? 

Dużo nazbierałam... elementów, które będą mi towarzyszyć i które już mi od jakiegoś czasu towarzysza.

 

Po pierwsze, to jego zdanie o "globalizacji obojętności" wypowiedziane podczas pobytu na Lampeduzie w czerwcu 2013 roku. 

Rozwój naszej cywilizacji ( choć czasami powinnismy mówić o jej braku) popycha nas nieubłaganie w stronę tej obojętności, która zatacza coraz szersze kręgi. Obojetnosc na drugiego człowieka, szczególnie migranta sic!, na to co się dzieje wokół nas, na procesy zachodzące wokół nas i w nas samych.

Po drugie, jego słowa podczas spotkania kurii rzymskiej, w których zwyzywał kardynałów i innych ministrów Watykanu od chorych, od plotkarzy, od obmawiaczy, od ponuraków... To było dość niesamowite!

Po trzecie, jego słowa o tym, ze jak się jest chrześcijaninem to jest się uśmiechniętym człowiekiem, dziękującym i wdzięcznym człowiekiem... choć nawet sam Franciszek jak ochrzanial swoich ministrów to miał surowa minę! 

Po czwarte, encyklikę "Laudato Si", przeczytana i szeroko komentowana.

Po piąte, spotkanie Antka i jego chóru z Franciszkiem i jego opowieść o tym jak chwal zostać: rzeźnikiem i wędliniarzem jak był w ich wieku! 

Po szóste, ostatnia wizytę w więzieniu, w ubiegły Wielki czwartek... sama bym tak nie potrafiła więc podziwiałam z wdzięcznością co roku! 

I wiele, wiele innych momentów, które pamietam bardziej wybiórczo. 

Dziękujemy Ci Franciszku! 

RIP

 

Msza za papieża Franciszka

Wczorajsza msza za papieża Franciszka w Rennes...

Cala katedra pełna ludzi. Trochę znajomych tez. Zupełnie inny obraz miasta Rennes niż ten, który mamy z walki miedzy handlarzami narkotyków, strajkami, zniszczeniami czy innymi alertami.

Dla mnie osobiście bardzo ważny moment.

Temat z filozofii u Antka

 Dzis rano... "Tajemnica obrazu"...  I 4 godziny. 

Mysle, ze mu sie spodobal. Fajny temat. 

Nowa ksiazka mojego taty

Przyszla w końcu bo już doczekać się nie mogłam! 2 tygodnie szła... To kolejna monografia. Tym razem Keszycy Leśnej. Będę czytać i opisze. Jest dużo zdjęć mojego brata w niej tez. 

Historia Polski jest niesamowita... ta w wersji mikro-historii. 

 

Odejście papieża Franciszka

https://www.facebook.com/agnieszka.moniakazzopardi/posts/pfbid0beoAWgtX181w7Fa8zX9jnqfzvomskkp99dCKgwaWdpnNUXENbCj9skfoXSD3sxK2l?comment_id=1008170695911963&locale=fr_FR 

Pod tym linkiem archiwalne nagranie z 31 grudnia 2015 roku... spotkanie papieża Franciszka z dziecięcymi chórami w Rzymie, na którym był mój Antek. 

W naszej rodzinie tylko Antoni miał zaszczyt i szczęście spotkania papieża z Argentyny. 

Podziwialiśmy jego sile, taka spokojna sile DOBRA. 

Podziwialiśmy jego decyzje i reformy kościoła mające zbliżać się do większego poszanowania ewangelii i płynącej z niej nauki.

Podziwialiśmy jego zwyczajność... jak poszedł do optyka po okulary... jak błogosławił dzieci i starców, na Korsyce ostatnio w grudniu 108 letnia kobietę, najstarsza mieszkankę wyspy.

Podziwialiśmy jego mądrość, encykliki, homilie...

Wielka postać, wielki autorytet. 

Bardzo żal, ze odszedł ale ta data nie jest przypadkowa jak i ta Jana Pawła II tez nie była. W tym jest głęboki sens i radość w smutku. 

Wesołych Świat Wielkanocnych!

W tym roku u mnie w domu bardzo skromna Wielkanoc bo rodzina mała... Antoniego nie będzie. Jutro jesteśmy tylko w 5 osób na obiedzie i tyle. Będzie po Świętach. 

Przygotowalam więc dziś kilka potraw ale mniej niż co roku. 

Wstalam o 7 rano i właśnie skończyłam. 

Na początek byłam na rynku po świeże produkty co zajęło mi dobre półtorej godziny a później...

Nasze menu (uszczuplone)

- Żurek na zakwasie z biała kiełbaska pieczona i jajkami

- Salatka mojej mamy wielkanocna

- Jajka faszerowane na ciepło

- wedliny zakupione: kabanosy, szynki, biała kiełbasa

- na danie główne właśnie udusiłam cielęcine z wiosennymi warzywami: marchewka, brukiew, zielony groszek, małe pieczarki czyli navarin de veau. Podam z 

- pieczonymi małymi, młodymi ziemniaczkami z rozmarynem

Na deser sery i sałata

i tylko 2 ciasta

babka podana z kremem śmietanowym i truskawkami bo u nas pełnia sezonu i 

mazurek bakaliowy. 

I to na tyle i oczywiście jajka czekoladowe mam, cały woreczek. 

A na stół kompozycja kwiatowa własnej produkcji, dziś rano zrobiona. 

Wesolych Świat! 

przed pieczeniem

 

Wielki Piątek

Dla mnie, osoby ostatnio mało praktykującej swą wiarę w instytucji kościoła katolickiego, to wciąż NAJWAZNIEJSZY dzień w roku. 

Jego wymiar jest dla mnie uniwersalny, jego prawda najwieksza prawda jaka znam...

bo to prawda o MILOSCI, o poświęceniu, o sensie cierpienia, o nadziei. 

Wyjatkowy dzień. 

 

Konkursy do Grandes écoles - etap pierwszy

Dziś wieczorem, o 18 zakończy się pierwszy, trzydniowy etap dla Antka. Mam nadzieje, ze zadzwoni. 

Tymczasem śledzę z daleka tematy. 

Matematyka 1, 4 godziny to były 72 problemy matematyczne do rozwiązania, z których nie rozumiem nic a nic. Wiadomo, ze w 4 godziny jest to nierozwiązywalne więc zazwyczaj jak się zrobi poprawnie około polowy, czyli 50% zadań to ma się 20 na 20. 

Jest to konkurs więc oceny nie są absolutne a zawsze relatywne. 

Niemiecki i angielski to tłumaczenia w obie strony czyli thème i version z francuskiego oraz teksty do napisania

1. Hat Ihrer Meinung nah das Auto In Deustchland noch Zukunft? 

2. Sollen die Sockeln Netzwerke ihrer Meinung nach messerkontrolliert werden?

i z angielskiego tematy esejów

1. How could British Prime Minister Keir Starmer rebel UK-UE relationship?

2. What would it take to how more women in leadership roles?

Z geopolityki tematy:

1. Słodkowodne zasoby, kwestia zrównoważonego rozwoju i pokoju?

2. Europejska polityka obronna od 1950 roku.

Filozofia i kultura ogólna

1. Co pojawia się na obrazie?

2. Nieludzki

I teraz jeszcze ostatni konkurs z syntezy. Nie ma jeszcze dostępnych tematów. 

 

Z cyklu przeczytane... Dr Agnieszka Kozak "Uwięzieni we własnej głowie". Cudo!

Znakomita książka! Przeczytałam raz, bardzo powoli, ale zamierzam jeszcze przeczytać kilka razy bo to skarbnica mądrości i analiz ale tez przykładów i wynikające w nich ćwiczeń, które trzeba powtórzyć dziesiątki razy by żyć jako człowiek  WOLNY!

Książka podzielona jest na 15 części. Każdą analizuje inny aspekt jak na przykład "Lek i prawda" czy "Wstyd i dziecko". Autorka analizuje skąd i jak, większość z nas jest uwięziona we własnych głowach. Wszystko zaczyna się w dzieciństwie. Gdy jako dziecko doświadczamy zranień a przede wszystkim zawstydzania, krytykowania i wtłaczania w normy. Trwa to przez wiele lat i na tyle dlugo, ze zaczynamy je przyjmować, nasz mózg i umysł zaczyna je przyjmować jako "prawdę" jako coś ewidentnego i coś co "ma po prostu być". 

Jesli slyszeliscie, ze:

- zlosc piękności szkodzi a nie masz czym szastać

- ze dzieci i ryby głosu nie maja

- ze chlopaki nie płaczą

- co wolno wojewodzie...

- ze pan cię zabierza, ze Mikołaj nie przyjdzie

- ze pokorne ciele dwie matki ssie

- jeśli mówiono Ci nie płacz albo co taka smutna, albo co taka zadowolona = nie masz prawa czuć tego co czujesz bo ja wiem lepiej co dla Ciebie dobre... To PRZEMOC

i wiele innych... to macie to wgrane jako programy i jesteście więźniami tych przekonań, który wyrządzają cala MASE ZLA w naszym życiu dorosłym. 

Tak sporo ludzi jest potworami, złymi ludźmi... czasami nie dlatego, ze chcą być złymi, ale, ze tyle zła doświadczyli jako dzieci i młodzi ludzie to dają to zło dalej jako dorośli bo nie maja nic innego do dania. Dziecko, które odbiera pozytywne komunikaty, które ma poczucie bezpieczeństwa, jest kochane, doświadcza DOBRA nie staje się złym, zazdrosnym, zawistnym człowiekiem-potworem. To dziecko jest dobrym dorosłym bo dostało dobro. Natomiast dziecko, które slyszalo to co wyżej i nie tylko...  a z wielkim żalem trzeba stwierdzić, ze WIEKSZOSC dzieci w POLSCE słyszało te złe i żyło w krytyce i normach zła... 

Nie chodzi bynajmniej autorce o obwinianie poprzednich pokoleń ani teraźniejszych ale chodzi o SWIADOMOSC, uświadomię sobie, ze to po prostu JEST czy tego chcemy czy nie. I teraz praca nad sobą... by się z tego uwolnić.  

 

Z cyklu przeczytane... wywiad rzeka z Jolanta Kwaśniewska

Chyba zbyt dużo oczekiwałam kupując te książkę. Owszem jest to portret naszej byłej pierwszej damy ale portret zgodny z tym co nazywamy poprawnością polityczna i cala lista konwenansów. 

Pani Emilia Padol, prowadząca ten wywiad, zadaje grzeczne i wlasciwie mdłe pytania. Nie szuka, nie drąży tylko pozwala sama siebie prowadzić odpowiedziami pani Kwaśniewskiej.

Leadership nalezy do pani prezydentowej. Co samo w sobie nie jest złe. 

Tylko wypowiedzi pani prezydentowej są jakby doklejone do jej publicznego wizerunku co stwarza dość cukierkowa wizje pierwszej damy. Owszem wspomina ona kilka konfliktowych i problematycznych sytuacji ale te przypomnienia są pokryte welonem odpowiednich słów, odpowiednio skontekstualizowane by nie wybrzmiały zbyt emocjonalnie, zbyt ostro, zbyt smutno. 

To stwarza sztuczność, sztuczny wizerunek kobiety XX i XXI wieku, która żyła w reżimie komunistycznym, w czasach zmiany systemowej w Polsce i potem pełniła jedna z najbardziej rozpoznawalnych funkcji w Polsce i która nie ma zbyt wyraznych poglądów co do tych zmian, przeżyć. 

Z drugiej strony podziwiam panią Jolantę Kwaśniewska za wszystko czego dokonała jako kobieta i jako Polka: fundacje, działania, reprezentacja Polski. Podziwiam jej mądrość życiową bo z pewnością mam jej ogrom, jej energię, elegancję. 

Z pewna doza zazdrości patrzę na jej wielka wiarę w siebie, która wyniosła z domu - wnioskuje z tekstu, co w tamtych czasach było dla nas Polek ogromna rzadkością! 

Lektura piekna bo pieknie wydana i bardzo wzbogacona zdjęciami. Ciekawa książka ale pozostawiającą spory niedosyt. 

 

Gospodarczo! I przedświątecznie...

Po 10 dniach od kupna i tylu oczekiwania przywieźli dziś panowie nowa pralkę! Pierze! Niby taka podstawowa rzecz a cieszy. Bo mam na jakieś 7 pralek zgromadzonej bielizny. Nie tyle ubrań co pościeli i ręczników z nad morza i z domu. 

Mam nadzieje, ze jak poprzednia pożyje z 20 lat. 

Korzystając z rozgardiaszu posprzątalam w końcu w domu. Nie jakoś specjalnie świątecznie ale tak normalnie. Po obiedzie poszłam do sklepu ukraińskiego po biała kiełbaskę do żurku, kabanosy, zakwas na żurek i krówki dla Antoniego. 

Wracajac nazbierałam kwiatków na chodnikach bo wszytki kwitnie i zrobiłam sobie ze skorupek jajek mój wianuszek wielkanocny z tymi świeżymi kwiatkami.

Pisanki dziadka znów zdobią koszyczki i miseczki. Wspominam Święta z nimi, z dziadkami bo akurat Wielkanocne tak mi się najbardziej zapisały w pamięci. 

Także czuje, ze idą Święta. Zajęłam ręce i głowę... mniej się stresuje. Teraz wracam do pracy a wam życzę miłego popołudnia i wieczoru. 

 

Nienormalni a może normalni? Rodzice?

Co jest NORMA? To bardzo trudne pytanie gdy o relacje dziecko-rodzice chodzi. Pewnie tyle norm ile rodzin albo jeszcze więcej bo z każdym dzieckiem inna relacje rodzice budują. 

My zbudowaliśmy to... to co mamy. 

I dlatego nie spaliśmy poprzedniej nocy, to znaczy spaliśmy ale mało... bo najpierw myśli wokół Antka krążyły przed dzisiejszym startem w konkursach i zasnąć się nie udawało. Potem chyba zasnęliśmy ale o 4:31 byliśmy na nogach bo czy aby nie zaśpi, wstanie, czy śpi, czy dokumenty wziął, czy nie jest zbyt zdenerwowany. Tysiące pytań w głowach a mało odpowiedzi. 

Może jest to nienormalne a może jest to normalne? 

Nie mnie oceniać. Dla nas, mojego męża i dla mnie to jest właśnie normalne! 

Zreszta ile to razy sam Antek podkreśla, ze nasza relacja jest wyjątkowa i bardzo taka odpowiadającą fuzji, połączeniu elementów. To dlatego zreszta Antek odmówił mi pojechania do nich na grupę wiosenna nauki i gotowania im... bo twierdził, ze on ze mną obok i z ta nasza relacja to dla niego może być emocjonalnie za dużo. Ja to rozumiem i szanuje. Nie ma problemu. 

Wiem tez od Antka i nie od dzis, a od wielu lat, ze wielu jego przyjaciół znając nasz dom cytuje "bardzo mu zazdrości" tej relacji z nami i tego jak nam się układa. To fajni młodzi ludzie ale z innych, bardziej zimnych domów. Było kilka podbramkowych sytuacji w przeszlosci, ze jego przyjaciele nie chcieli od nas wyjeżdżać czy wychodzić... było kilka awantur na tym tle. 

Dla mnie to ogromny komplement, dla innych może przyczyna gniewu czy złości. 

W każdym razie, tak sobie mysle... jak się kocha to się przezywa, to się inwestuje, to się kibicuje nawet kosztem swojego snu czy komfortu. 

To dla mnie oznacza bycie rodzicem, jego rodzicem. 

 

Uff... jest dużo stresu.

Z roznych powodów i nie o wszystkich mam ochotę pisać... Ale przede wszystkim z powodu Antka konkursów, które rozpoczynają się jutro i potrwają do 30 kwietnia włącznie. 

Maraton po 8 godzin dziennie. 4 rano, 2 godziny przerwy na obiad i 4 popołudniu. Codziennie od 8 do 18. Nie ma Świat wielkanocnych, tylko są konkursy do Grandes écoles. 

Mam nadzieje, ze Antoni da radę i ze z medalem gdzieś się dostanie na początku lipca...