Okna pomyte!

Drzewa mniej zielone ale pogoda cudna i dość ciepło. Rano byliśmy na rynku. Przytachalismy 20 kilogramów warzyw i owoców, mięso, ryby, małże świętego Jakuba, sery, jajka i śmietanę... Jak wróciliśmy to ja zabralam się za okna. Masakara u mnie. Do wielu powierzchni szklanych nie mogę dotrzeć więc są i będą brudne na zawsze no chyba, ze sobie dźwig kupię i od strony ulicy z podnośnikiem... czego robić nie zamierzam! 

Wczoraj Steph posprzątał cale mieszkanie. Nie jest tak dobrze zrobione jak bym chciała ale coś jest zrobione. Ja dziś okna i balkon... Plus rynek. Teraz zagniotłam ciasto na babkę i czekam aż urośnie. 

Zostało prasowanie z całego tygodnia! I lekcje na poniedziałek 50% na dystans więc trzeba wysłać i 50% na miejscu w klasie w poniedziałek. Na przyszły tydzień zostało 130 wypracowań do poprawienia i 2 rady pedagogiczne poza cala reszta oczywiście. 

jak się zaczną wakacje świąteczne to pewnie zapomnę jak się nazywam z tego zmęczenia. 

 

Nauczyciele stażyści na moich lekcjach.

 Wczoraj miałam przyjemność rozpocząć cykl goszczenia na moich lekcjach nauczycieli stażystów. To są jeszcze studenci, którzy szykują się do konkursu na nauczyciela ale są na ostatnim roku studiów przygotowującym do tegoż konkursu. Te studia istnieją od 3 czy 4 lat dopiero, 8 lat temu, gdy ja zdawałam konkurs ich nie było. 

Wczoraj miałam dwóch młodych panów na historii, którzy muszą ileś dni obserwować jak pracujemy i z nami debatować na ten temat. Fajnie się odbyło. Choć panowie byli ciężko wystraszeni. Akurat miałam 1 -sza klasę liceum, 15 latków. Ci natomiast byli w pełnej formie. Zadowoleni. 

Niezle się pośmialiśmy i pouczylismy trochę tez. 

Trybuna napisana i podpisana przeze mnie ( w kolektywie) ... praca nauczyciela we Francji.

Tutja link!

Moze cos się ruszy!? 

https://www.lemonde.fr/idees/article/2020/11/27/une-ecole-qui-ne-forme-plus-au-debat-mais-a-la-sage-ecoute-et-qui-ne-forme-plus-des-citoyens-eclaires-mais-de-dociles-executants_6061298_3232.html 

"La panthère des neiges" Sylvain Tesson czyli "Śnieżna pantera" mojego MISTRZA!

W ubiegłym tygodniu a raczej w 3 wieczory przeczytalam kolejna książkę Sylvain Tesson, wydana w 2019 roku przez Gallimard. O jej autorze i jego książkach pisze regularnie na moim blogu bo jest jednym z moich Mistrzów pióra... i refleksji. Bywa, ze czytając go wracam myślami do tekstów Kapuscinskiego. Znajduje w nich bowiem wiele wspólnych punktów. 

Sylvain Tesson goscil tez w ostatnim programie La Grandę Librairie na France 5, jednym programie we francuskiej telewizji, który oglądam co tydzień i który gorąco wam polecam ( telewizji polskiej nie oglądam wcale od 2016...) . 

Tutaj link do emisji, jest na replay: https://www.france.tv/france-5/la-grande-librairie/la-grande-librairie-saison-13/2112661-la-geographie-intime-de-sylvain-tesson.html

Co znajdziecie w "Śnieżnej panterze"? Kilka niesamowitych myśli, ale przede wszystkim opis kolejnej wyprawy Tesson do Tybetu w poszukiwaniu śnieżnej pantery. Ten opis to jak zanurzenie się w zupełnie obca dla nas kulturę ale przede wszystkim naturę. Czytanie tych opisów to wielka ulga dla naszego ducha, niesamowity odpoczynek dla naszego ciała i umysłu. Powolne zatrzymanie się na tym co JEST i uznanie tego co JEST. 

Definicja człowieka: "najbardziej zasobne stworzenie w historii życia. Jako gatunek, nic mu nie zagraża: człowiek usuwa drzewa, buduje, rozprzestrzenia się. Jak się rozprzestrzeni to się nawarstwia jeden na drugim. (...) W swych wieżach, człowiek XXI wieku mieszka w świecie współwłaścicieli. Wygrał swoją bitwę, marzy o przyszłości, wypatruje kolejnej planety , która będzie absorbować zbyt dużo jego pełni" - strona 79. 

"Jak zwierzęta z fermy rządził nami żołądek. Pomimo wysokiej opinii jaka człowiek ma o samym sobie zazwyczaj kończy się ona przed talerzem z zupa"... strona 116

"Te dzieci w wieku 8 lat miały poczucie WOLNOSCI, autonomie i odpowiedzialność, gile pod nosem, uśmiech w kąciku ust, ognisko za druga matkę i olbrzymie stado zwierząt do pilnowania... Nie było tutaj PEDAGOGOW, doradców do spraw orientacji szkolnej... Te dzieci uniknęły europejskiej HANBY zwanej PEDAGOGIKA, która zabiera dzieciom RADOSC" strona 122

I na koniec " Niszczeniu świata towarzyszy myśl i frenetyczna nadzieja w lepsze jutro. Im bardziej nasza rzeczywistość niszczeje tym głośniej słychać mesjaniczne wezwania... "Jutro lepsze od dzisiaj - ohydny slogan współczesności... by zachować to co mamy dzisiaj, nie ma zbyt wielu chętnych" - strona 144. 

Cudowna książka pełna prawdy, ciszy, przyrody i nadziei. Polecam wam gorąco. jest dostępna w bibliotekach metropolii Rennes na clic and collect. 

 

Dobro polskie przyszło... i RADOSC wielka...

https://www.reksio.fr/fr_FR/

Serdecznie wam polecam! Genialna sprawa. Pan Szymon w 3 -ch departamentach ( w tym 35) dostarcza polskie produkty pod  drzwi. Można bardzo latwo zamówić. Dostawa jest na czas, wszystko dostarczone, pierwszorzędną jakość... wędliny dobre, rzemieślnicze  i duży wybór, krówki bez oleju palmowego, ogórki w różnych odmianach... tylko kaszę w woreczkach plastikowych, które będę musiała usunąć.

Zakupilam tez polski kalendarz folk... będzie na domowy w przyszłym roku. 

Jestem bardzo zadowolona! 

 

Cos świątecznie mi sie zrobilo...

A to za sprawa drobnych zakupów. Otoz kupiłam kartki świąteczne. Tym razem od Francuskiego Czerwonego Krzyża. W zeszłym roku kupowałam w Liverpoolu, angielskie tez charytatywne. 

Po drodze wzięłam kalendarze adwentowe, cale 3 bo nas jest 3 w domu.  

A wracając w skrzynce znalazłam moj miesięczny modlitewnik tym razem numer grudniowy, adwentowy... z pięknym obrazkiem w środku wieńca adwentowego. I tak... za chwile juz Adwent. 

Zakupów świątecznych zrobic specjalnie nie mozna bo zamknięte wszystko chyba, ze na dystans internetowy. Do fryzjera sie nie pojdzie. Biblioteki i księgarnie zamknięte. Na msze sie nie pojdzie bo nie wolno... Chcialby sie poradować troche a tutaj smutasy wokol...

Tylko Antek szaleje... i kolejne szczyty swoje zdobywa. 

 

Wspomnienie o Annie Politkowskiej.

To była sobota... pazdziernikowa. Mój syn, Antoni mial 14 miesięcy. Bawilam sie z nim w naszym mieszkaniu, w Bordeaux. Zadzwonił telefon. Odebrałam, cala roześmiana jak to przy zabawie z dzieckiem bywa. Glos Boris'a Dubin'a (dziś świętej pamięci, znanego rosyjskiego naukowca z Centrum Lewada) w słuchawce i te slowa po rosyjsku: "Agnieszka ubili Aniu". 

Załamałam sie. Rozpłakałam. 

Potem telefon dzwonil co kilka minut. W to popołudnie cos sie skończyło. 

A zaczęło sie tak...

W 1999 roku opuściłam Rennes by rozpocząć prace na doktoratem na paryskiej EHESS i na Sciences Po. Moja pasja byla Rosja, współczesna Rosja. Jeździłam tam juz podczas studiów na Rennes II. Później jeździłam kilka razy w roku, na dłuższe pobyty, czesto z wiza dyplomatyczna bo pracowałam dla francuskiego Ministerstwa spraw zagranicznych. Za każdym razem spotykałam Anie. Znałam jej stare i jej nowe mieszkanie - na Leśnej, gdzie została zamordowana. Piłyśmy kawa, herbate i rozmawiałyśmy o Rosji. Ze dwa razy bylam w redakcji "Nowej gazety". 

Gdy zaczęłam pracować dla Sciences Po, jako asystentka, organizowałam konferencje i ostatni raz spotkałam Anie w Paryżu. 11 i 12 kwietnia 2005 roku. Byłam w ciąży z Antkiem. Przyjechałam z Bordeaux. 

To byla duza konferencja w CERI. Prosiliśmy o ochronę dla niej bo wciąż dostawała kolejne wyroki śmierci. W tych dniach wyszła we Francji jej książka u Buchet Chastel "La Douloureuse Russie". 

Ania gratulowała mi ciąży, mówiła, ze jej corka Vera tez chciałaby byc mama ( Ania dowiedziała sie o jej ciąży na kilka dni przed śmiercią). 

Konferencja była udana aczkolwiek jak zgasło światło w sali bez okien wypełnionej ludzmi wybuchła lekka panika... nie było wiadomo czy to nie jakiś zamach. 

Po konferencji z kilkoma naukowcami i z Ania była na obiedzie w naszej restauracji-kantynie przy 35 rue Jacob. Bylo pasjonująco, wesoło czasami, smutno czesto. 

Kilka tygodni temu Maz mi przyniósł z biblioteki w Rennes ten film dokumentalny zatytulowany "List do Anny". Nie moglam sie zdecydować na jego obejrzenie. Leżał wiec sobie... kilka tygodni. Wlaczylam go wczoraj. Tyle obrazów powróciło, tyle slow. 

Dziś rano otworzyłam moja ksiazke z doktoratem opublikowana w 2009 roku... jest w niej Ania, jej słowa. 

W Rosji od tamtego czasu niewiele sie zmieniło. Rzadzą wciąż ci sami. Dziennikarze sa zabijani... wielu tych, których tam znałam, z którymi tam pracowałam... juz nie sa. 

Chciałam polecić wam ten dokument. Jest dostępnym w wielu bibliotekach metropolii Rennes. Opowiada o niezwykle odważnej kobiecie, kobiecie jakich mało...  a jaka ja na przykład chciałbym być.